
بسمهتعالی
از هشت ماه سال تحصیلی که هنوز یک ماهی از آن مانده، میز و صندلی معلمی من ، شش ماه تمام ، گرد و خاک خورده ! نه به این دلیل که کلاسها مجازی بود و کلاس خالی از دانشآموز تا درنتیجه ی آن ، بیاستفاده مانده باشد. برعکس ، زمانهای زیادی از سال ، کلاسهای حضوری برقرار بود و شاگردها به صورت گروهبندی، سر کلاسها حاضر میشدند و بعد عید هم با تاکید دولت و وزارت، کلاسها کاملاً حضوری شد.
ولی من تمام این زمانها، به میز و صندلیام احتیاج پیدا نکردم، زیرا در زمان کلاس ، بین شاگردها و پشت نیمکت آنها نشسته بودم و یا پای تخته ، در حال نوشتن یا توضیح دادن بودم یا هم اینکه در بین میز و نیمکتها راه میرفتم.
این چیزی که میگویم، اینکه مثل شاگردها پشت نیمکت و در کنار یکی از شاگردها بنشینی ، در نظام آموزشی ما یک چیز عادی نیست. جایگاه و نقطه قرارگیری معلم در کلاسها مشخص است و یک فاصلهای با شاگردها وجود دارد و اصل مشکل من با همین فاصله بود. سال گذشته کمتر از یک ماهی که مدرسه حضوری بود، خودم را در قفسه جا معلمی زندانی کردم و بهدرستی درک نمیکردم چرا ارتباطم با شاگردها، ناقص است و کلاس های مجازی هم آن فاصله را تشدید می کرد. این از روی کمتجربگیم هم بود. ولی این رویه را تغییر دادم و حاصلش شد اینکه کل سال را مثل یک شاگرد ، همقد و قامت آنها، در ارتباطاتی خیلی مستقیمتر و بیفاصله، به شاگردانم درس آموختم و خودم هم یاد گرفتم.
یکهفتهای است که به کمک شاگردها، میز و صندلی معلم را و حتی کل کلاس را تمیز و مرتب کردهایم و روی آن دو دستمال کشیدیم ولی نه برای استفاده خودم بلکه یکی از شاگردهایم ، از آن استفاده میکند و من ، هر زنگ و هرروز ، خانهبه دوش هستم و کنار شاگردی نشستهام. بقیه شاگردها هم حساسیت زیادی نسبتبه میز و نیمکت خودشان ندارند. تعداد محدودی هستند که تقریباً جای ثابتی دارند و تاکنون جابهجا نشدهاند ولی باقی پسر ها ، بارها جایشان را تغییر داده اند و این جابجایی مداوم ، دایره دوستیها و همدلی آنها را افزایش میدهد. من هم از آن شاگردهایی هستم که زیاد جا عوض میکند.
اردیبهشت ۱۴۰۱

