
باسمه تعالی
اگر کمی به ذهنم فشار بیاورم ، می توانم شب های عمیقی از زندگیام را به خاطر بیاورم. شب هایی که حتی بوی آنها در مشامم مانده است.
شاید یکی از آنها ، شبی باشد در ساحل بندرعباس ، وسط اردوی مدرسه ، قدم میزدم و جزر و مد آب را با چشم خودم می دیدم.
شاید شب بعدی گراش بوده. البته ممکن است شبهای زیادی بوده باشد. شبهای اقلید کمتر ، چون آنجا سرد است. شبهای زیادی بیرون نبودهام تا بتوانم در آنها غرق شوم.
همه ی آن ها ، یک نقطه اشتراک دارند. شهر ها و غربت ها! از آنها احساس غربت نامحسوسی در قلبم شنیده می شد. وقتی جایی باشی متفاوت از آنهایی که قبلاً بوده ای ، وقتی دور از تمام نقاط امن زندگیات باشی ، چهرهای تازه از زیبایی و شیرینی را تجربه می کنی و تصویر آن عمیقا توی حافظه قلب باقی می ماند.
شاید دیگر آنها را تجربه نکنم و چه احتیاجی به تکرار است؟! آنها اتفاقی پیش آمدهاند ، چیزی نیستند که من بتوانم به زور و مصنوعی بسازمشان. پس آنها را در یک گوشه ذهنم چال می کنم و می روم پیِ زندگیام ولی حواسم هست که دلم آنقدر روشن و زلال باشد که چنین شبهایی را باز بتوانم تجربه کنم ؛ هرچند با چهره های جدید.
دی ۱۳۹۹

