
باسمه تعالی
انسان از خلق کردن لذت میبرد. آنچه که خداوندِ خالق در درون ما انسانها قرار داده ، این حالت را به وجود آورده تا با تولید چیزی که مخلوق ما است ، احساس رضایت پیدا کنیم.
نوشته فرزند ماست. سلول هایی به نام حروف ، کلمات را میسازند و خلاقیت ما کلمات را در جورچینی منظم میچینند و هویتی همچون نوشته و متن شکل میگیرد.
قلم میتواند شعری روان و عاشقانه بسراید یا آنکه قصه ای بگوید برای بیدار شدنمان.
◇ قسم به قلم و آنچه می نویسد! ◇
در دنیای رسانهزدهی امروز ما ، آنهایی شانس موفقیت بیشتری دارند که خوب حرف بزنند یا اینکه خوب بنویسند. این را از جایی شنیدم ؛ استادی بود یا که معلمی در دوران مدرسه ، دقیق در خاطرم نیست. شاید هم از همین رسانههای پر سر و صدا ، آن را یاد گرفتم .
در هر صورت ، نوشتن یک امر مقدس است . مطلبی که کلام خدا آن را بیان میکند . این نوشتن مقدس ، در بین تمام ما ها کار غریب و غیر عادی است در حالی که همین نوشتن ، میتواند یک سَبک رفتاری باشد. اینکه منظم چیزی بنویسیم و حرفهایمان را و دانستههایمان را به گوش کاغذ سفید بخوانیم و بر پیکرش ، آن ها را ثبت کنیم.
◇◇ کم رنگترین جوهرها ، از قویترین حافظهها ماندگارتر هستند. ◇◇
ما ممکن است گوش شنوایی برای حرفهایمان پیدا نکنیم یا اینکه اگر گوشی برای شنیدن باشد ، ظرفیت شنیدن تمام حرفهایمان را نداشته باشد. آن وقت است که هنر نوشتن میتواند ما را نجات بدهد. کاغذ سفید همان گوش همیشه شنوا و با ظرفیت است و قلم ، همان زبان گویای ما.
گاهی ذهنمان مملو از افکاری درهم و برهم ، خیلی شلوغ و مشوش است. باز این نوشتن است که مانند کلافی ، این نخهای سردرگم را نظم میدهد و باعث میشود افکار نامرتبمان نظم و ترتیب بگیرد. آنگاه روی کاغذ به قضاوت و بررسی افکارمان بپردازیم.
امروز روز قلم است. نوشتن یک هنر است ولی قبلتر از آن ، یک مهارت است. مهارتی که قرار نیست از طریق آن همهمان نویسندگانی مشهور و ثروتمند بشویم بلکه با این مهارت کلیدی می توانیم به زندگیمان عمق ببخشیم و کیفیت آن را بالا ببریم.
نوشتن چنین قدرتی دارد.
