واقعاً توقع داری که از این ذهن مسموم، چیزی دربیاد. خیلی اشتباه می‌کنی. این کله پر شده از چیزای بی‌ارزش و به‌دردنخور. تازه این‌که خیلی وقته ازش درست و حسابی استفاده نکردم.
چندباری تلاش کردم که به کارش بندازم. ازش استفاده کنم؛ یعنی یک مقداری هم استفاده کردم ولی دیدم فایده نداره، این فایده نداره رو از روی نتایج متوجه شدم.
دیدم نه به مقصدی رسیدم و نه مقصودی یافتم. اگر تو هم خودتو جای من بگذاری، شاید بهم حق بدی!
البته که من و تو با هم فرق داریم. می‌دونم که می‌خوای کلی کلمه و حرف بندازی پشت سر هم که بهم ثابت کنی ، زود دست کشیدم یا اینو بهم بفهمونی، اون‌قدر ها تلاش خاصی نکردم.
ولی چه‌جوری می‌تونی این حرف رو بزنی ؟ من هرچی از دستم بر می‌اومد انجام دادم، وقتی قرار نیست بشه اون وقت چی از دست من برمیآد!
جز این‌که ناامید بشم ، جز این‌که دست کنم به قلم و کاغذ و بنویسم و هی بنویسم. من از کجا می‌دونستم چند هزار تا دیوونه‌تر از من از این نوشته‌های بی‌سر و ته خوششون میاد! بابا من اصلا اینا رو واسه دل خودم نوشتم، یعنی نوشتم که دلم یه‌خورده سبک بشه ، بعد دیدم خیلی سبک شد، دیگه ادامه دادم .
می‌دونم که قبلاً هم بهم گفتی که اینا چون دلی هستن این‌قدر خوندنشون لذت‌بخشه ولی من چی می‌دونم از لذت، از دیده شدن ، از معروفیت… ! من فقط یه چی می‌خوام که درد هامو کم تر کنه و حالا هم چون نمی‌تونم بنویسم، این‌جور داغون شدم ، برزخ شدم.
ذهن مسموم کلمه‌های توی کله‌ام رو فاسد کرده. از توی اونا یه خط جمله هم نمی‌شه بیرون کشید. حالا برو و دست از سرم بردار. اونی که فکر کرده اومدن تو می‌تونه حالم رو خوب کنه، اشتباه کرده. من تو رو خیلی وقته نمی‌شناسم!
بهمن ۱۴۰۰
