آن روزی‌که تشنه تغییر شد، از حرف‌هایم نبود. کارهایم را دید، کوچک‌ترین حرکت‌هایم او را به فکر تغییر انداخت. زنگم زد. چند وقت بعد از یک سفر چندروزه که دونفری زدیم به دل جاده و کلی دیدارهای کهنه را تازه کردیم.
حتی در این سفر، دیدار خودمان دونفر هم تازه شد. خاصیت سفر را هم که می‌دانید، همه روابط را به چالش می‌کشد. اصلا یکی از جاهایی که می‌شود دوست و رفیق را شناخت، همین سفر رفتن است.
و در این سفر دونفره ، باز نزدیک‌تر شدیم. همانی بود که چند سال پیش بین مان فاصله افتاده بود، یک فاصله‌ی فیزیکی فقط. صاف و راست ، گرم و هم‌جنس. من هم شاید همان قبلی بودم ولی با کلی تغییر ؛ یعنی خیلی چیزهایم را یک تکان اساسی داده بودم ولی آن هسته ی مرکزی که اتصال قبلی‌مان بود، دست‌نخورده سر جایش بود. برای همین هم بود که بعد از پایان سفر، بیشتر با هم دوست بودیم.
چند هفته بعد زنگ زد و گفت که به حرف‌هایم فکر کرده. این حرف‌ها هم مربوط می‌شد به آخرین ساعت‌های سفر که یک جاده درندشت خورده بود به پُست مان. پس نشستم و حکمت این کارهایم، این تغییرها را به او گفتم. چیزهایی که خیلی قوی به آن‌ها باور داشتم. مسئله این نبود که در آن لحظه به‌عنوان یک آدم خوب و کامل بغل دستش نشسته بودم و داشتم از آخر جاده با او حرف می‌زدم برعکس، خودم نیمه‌های راه بودم با کلی علامت سوال و چالش و هزار تا ضعف ولی نَقل آن روز نَقل مسیر طی‌شده بود. راهی بود که تا آن لحظه طی کرده بودم و داشتم با طول و تفسیر، با آب‌وتاب برایش می‌گفتم که چگونه شده‌است که حالا اینجایم.
او گوش خوبی برای شنیدن داشت. همیشه این‌جوری بود. همانقدر که من گوش شنوایی برای همه داشتم ، او از من در این مورد بهتر بود. هر کس این حالت او را می‌دید ، می‌گفت عجب شاگردی است ، عجب متعلمی است. درصورتی‌که من خیلی وقت است آن‌قدرها شاگرد خوبی نبوده‌ام.
زنگ زد و گفت به همه ی آن گفتگوی دونفره فکر کرده. برایش جالب بوده و پی شان را گرفته. حتی به آن‌ها عمل کرده و نتایجی گرفته. نتایجی را گفت که من را شگفت‌زده کرد. نتایجی که من هیچ‌وقت دنبالشان نرفته بودم و یک خورده‌ای آن‌ها را نادیده گرفته بودم.
او گفت و گفت و من با اشتیاق حرف‌هایش را شنیدم و یک خورده‌ای به حرف‌ها و افکارش خط و ربط دادم و منظم شان کردم و بعد گذاشتم تا برود و خودش پی کار را بگیرد. من بیشتر از این کمکی ازم برنمی‌آمد زیرا خودم هم هنوز اندر خم یک کوچه عشق بودم و خجالت می‌کشیدم بخواهم با خودکامگی، همه‌چیز را از روال عادی‌اش خارج کنم.
او پرید و خوب هم پرید. آن روزی‌که من هم به‌تازگی چشمم به این جهان تازه باز شد ، همین‌قدر شوق پرواز داشتم ولی او بهتر می‌پرید، سریع‌تر می‌رفت و من با غبطه نگاهش می‌کردم.
به او گفتم که حواسش به بادهای زمستانی باشد. آن‌ها بالاخره از راه می‌رسد. این‌گونه نیست که همیشه بهار باشد یا گرمای تابستان. این را می‌گفتم زیرا خودم هم زیر بورانی از این برف و طوفان زمستانی بودم و حرکتم کند شده بود. تازه خیلی وقت‌ها حرکتم معکوس هم می‌شد. این را گفتم تا یک وقت سقوط نکند. اگر افت کرد، اگر به زمین خاکی و سخت رسید، هول نکند ، دوباره به این باور داشته باشد که می‌تواند بپرد و اوج بگیرد.
البته من هم کنار او بهتر پیش می‌رفتم چون او تازه‌نفس بود و خوب پیش می‌رفت، من هم جانی تازه می‌گرفتم.
تا کلی وقت ، حرف‌های زیادی برای گفتن داشتیم، آخر در این گفتگوها با هم ، از زوایای جدیدی از این سرزمین ناشناخته برای هم می‌گفتیم که هر کداممان به طریقی، آن را کشف کرده بودیم. کلی حرف‌های شگفت‌انگیز و ارزشمند.
نزدیک به یک سالی از این مقصد مشترک گذشته که برایم حرف‌های خیلی تازه می‌زند . البته نه حرف‌هایی که نشان بدهد اوج گرفته بلکه حرف‌هایی از جنس بادهای زمستانی. ولی انگار او انرژی‌اش را برای حرکت کردن از دست نداده ولی دارد در مسیری فرعی می‌پرد و این یعنی فاصله افتادن بین نگاهمان، مسیر حرکتمان.
شاید دارد دستم می‌اندازد و شاید هم واقعاً بادهای تند زندگی، او را به طرفی دیگر چرخانده، آخر دارد قدم‌های قبلی را نقض می‌کند. می‌گوید کافی نیستند. اشتباه هستند.
این‌جا است که دو حالت وجود دارد. یا واقعاً او گامی فراتر از من برداشته و حالا من درک درستی از او ندارم و یا همانی که من حدس می‌زنم ؛ او دارد بیراهه می‌رود. انداخته از جاده‌های پرپیچ‌وخم و پر سنگ و صخره، همان هدف مشترکمان را دنبال می‌کند ولی خب با کلی سختی و انحراف بیشتر.
او همقدم خوبی و دوست خوب تری است و دوستش دارم. هنوز همان هسته مرکزی و محکم ، ما را در کنار هم نگه داشته‌است ؛ گرم و پرنور !
بهمن ۱۴۰۰
