
باسمه تعالی
آن روز میخواستیم تئاتر و نمایش کار کنیم. استاد هنر تا حالا این موضوع را کار نکرده بود. به گمانم آن جلسه هم تنها جلسه شد، در حالی که علاقهمند بودم بیشتر باشد، کاربردیتر باشد؛ زیرا آن روز ها درگیر گروه نمایش دانشگاه بودم و دغدغهاش را داشتم.
این یک جلسه ما را بازیگر نمیکرد، فقط آشنا میشدیم. شاید تنها برای خلق جرقهای بود تا اگر چراغی درون ما برای روشن شدن باشد، شعله بگیرد.
استاد میخواست صحنهی کربلا را تداعی کند. بخشی از یک تعزیه! امام حسین(علیه السلام) را افتاده بر زمین تصور کردیم. آن زمانی که همه چیز تمام شده بود، همهی حماسهها و مرثیهها! حالا قصهی حسین(علیه السلام) به سر رسیده بود. استاد در نقش شمر، آمده بود بالای پیکر بیجان و میخواست رجز بخواند.
آنوقت نعره زد. همه جا خوردیم. چنان ابیات را جاندار ادا کرد که زهرهمان ترکید و نالهمان در شد.
°لشکر به دورش زده صف°
°از خواب بیدارش کنید°
او در آن لحظه واقعا شمر بود و ما امام حسین(علیه السلام) نبودیم، تنها میتوانستیم همان ۳۰ هزار کوفی بیوفا باشیم. همانهایی که سیاهی لشکر بدها شده بودند. همان قدر ترسیده، همانقدر عاجز!
یکی نبود تا به او بگوید این مرد خواب نیست! آخَر مرگ در جسم پاکش رخنه کرده. او نمیتواند بیدار شود و این کرور کرور لشکر، ما هستیم که خوابیم، ما آدم های بد. یکی ما را بیدار کند.
این صدا از استاد با آن هیکل درشت، عجیب نبود ولی از متانت و آرامش همیشگیاش، بعید به نظر میرسید. کلاس، چند دقیقهای در شوک فرو رفت.
