
باسمه تعالی
استادی داشتیم که فقط و فقط یکبار اعتراف کرد که به کارش علاقه ندارد. یعنی اصلا با علاقه پا در این کار معلمی و بعدها هم استادی، نگذاشتهاست. حالا چه شد که بحث به اینجا رسید و کار به اعتراف، درست یادم نیست. البته کلاس است و جوی روان حرف ، هر لحظه ممکن است این جوی بهاشتباه بشکند تا به جاهایی برود و حرفهایی زده شود که اصلاً پیشبینیاش را نمیکردید.
استاد ما گفت که بعد از دبیرستان مشغول مرغ فروشی بودم. از کارم هم راضی بودم و فروش خوبی داشتیم. تا اینکه یکی از دوستان و همکلاسیهایم آمد و گفت بیا برویم برای تربیتمعلم اسم بنویسیم. گفتم که علاقهای ندارم. میخواهم برای رشتههای دیگر بخوانم. دوستم ولی گفت: «این قضیهاش فرق دارد. مصاحبه دارد. یعنی هم میشود برای این نوشت هم برای باقی دانشگاهها!
من خودم برای ثبتنام نرفتم. مدارکم را دادم به دوستم تا برایم ثبتنام کند.
زمان که گذشت، اسامی دعوتشده ها آمد. اسم من و دوستم هم بیرون آمد. آن موقع هم دوست نداشتم برای این مصاحبه بروم. با اصرار و پا فشارهای این دوستمان، زدیم و رفتیم شیراز برای مصاحبه!
آن موقعی که نتایج آمد، مایه شگفتی بود. آن دوست بیچارهام که به آب و آتش زده بود برای خودش و برای من، پذیرفتهنشده بود ولی اسم من ، قاطی پذیرفته ها بود و نمیدانستم این اسم من آنجا چه کار میکند.
استاد هنوز فکر میکرد شاید آن کار مرغ فروشی بهتر بوده برایش. این قضیه را زمانی پیش ما اعتراف کرد که سن قابلتوجهی از او گذشته بود ، شاید نزدیک به پنجاه سال. یک اعتراف دیر و دردناک.
استاد عالی و حتی خوبی نبود ؛ از لحاظ تدریس میگویم. بهخاطر اخلاق خوبش بود که او را خوب میدانستیم.
حرفهای اینچنینی هم زیاد نمیزد. آن یکبار هم استثنا بود ولی اگر حتی این خاطره را هم نمیگفت ، متوجه میشدیم که با کارش فاصله دارد. بعدها شاید با گذر زمان علاقهای پیدا شده باشد شاید هم نه، شاید تنها یک همزیستی و عادت بین این استادمان و کارش شکل گرفته باشد !
ولی فاصله وجود داشت. خیلی اساتید دیگر هم با دنیای استاد بودن، معلم بودن، فاصله داشتند و فکر و ذکرشان یکجای دیگری پرسه میزد.
تا زمان زیادی گمان میکردم استادهای خوب آنهایی هستند که مطالب زیادی میدانند و به بهترین شکل به ذهن دانشجو منتقل میکنند. ممکن است که این ایده ی درستی باشد برای سنجش استادها ولی خُب، همهچیز نیست!
استادی که کارش و علاقه به آن، در پوست و گوشت و استخوانش باشد، اگر هم کم حرف بزند باز هر حرکتش ، بوی استادی و تعلیم میدهد. اینکه ورقههای کاغذ را از بَر باشی و آنها را بیکموکاست بیان کنی که هنری نیست. که باز همین ویژگی دست پایین را خیلیها ندارند.
آنگاه استاد حقیقی ، شاگرد را به جهانی فراتر از این مفاهیم خشک کتابی میبرد. به دنیایی واقعیتر که تجربههایی حقیقیتر به آنها میآموزد. دلم برای آن استاد، برای خودم و برای خیلی از معلمها و استادها میسوزد. فهمیدن دلیل دلسوزی ام هم سخت نیست!
مرداد ۱۴۰۰