بیش از یک سال است که با ویروس کرونا دست و پنجه نرم می کنیم. زندگی همه ما تحت تاثیر این ویروس دست خوش تغییر شده است. روزهای سخت قرنطینه، منع ترددها و فاصله گذاری اجتماعی زندگی را سخت کرده. روزهایی می شود که امور عادی مثل دست دادن یا در آغوش کشیدن عزیزانمان حسرت های بزرگ زندگی ما هستند. بعضی وقت ها به آنچه در جریان است نگاه می کنم انگار صحنه ای از فیلم ترسناک در جریان است.
اما چه می شود کرد؟! آیا نپذیرفتن شرایط موجود اوضاع را تغییر می دهد؟
فکر می کنم اولین گام در حل این مسئله پذیرش شرایط موجود است. ما شهروندان و ساکنان این کشور لازم است فارغ از همه شرایط موجود خودمان فکری به حال خودمان بکنیم.
امروز که اخبار مربوط به شیوع ویرووس جهش یافته کرونای انگلیسی دست به دست می چرخد و هموطنان خوزستانی ما درگیر این ویرووس شده اند، شاید همدلی بیش از پیش لازم و ضروری باشد. ما محتاج همدلی هستیم. لذا به عنوان یک شهروند مسئول همانگونه که در یک سال گذشته پرتکل های بهداشتی را رعایت کردیم همچنان به روند خود ادامه دهیم.
از دو ماسک همزمان استفاده کنیم. از تردد غیر ضروری خودداری کنیم و برای سفرهای نوروزی برنامه ریزی نکنیم. عید امسال را هم در خانه بمانیم زیرا به اعتقاد من جان ما و عزیزانمان آنقدر مهم است که برای حفظ آن هر اقدامی که می شود را باید انجام داد.

بهار امسال را با خبر خوش سلامتی هموطنان عزیزمان سپری کنیم و امیدوار بمانیم که بعد از این ویرووس جشن خواهیم گرفت و حسرت نخواهیم خورد که پدران و مادران و فرزندان این سرزمین در کنارمان نیستند.
دلنوشته: دریا اصغرپور