رودمپ.
یکی از چیزهایی که هر مدیر محصولی باهاش سر و کار داره، رودمپه. مخاطب این مقاله مدیر محصولایی هستن که میخوان سعی کنن بدونن ۱- چجوری میشه نیازهای بیزنس رو جمع اوری کرد و ازشون بکلاگ درست کرد و ۲- چجوری برای یک کوارتر رودمپ رو بسازیم. با توجه به نوع مخاطب این متن، از توضیح مبانی و تعریفات رودمپ و اینکه چطور میشه تهیه اش کرد میگذرم.
روشی که من دیدم سازمان های بالغ تر استفاده میکنن، دوره های برنامه ریزی سه ماهه اس و اینجا سعی میکنم مراحل مختلف این برنامه ریزی رو شرح بدم.

قبل از اینکه شروع کنم وارم جزییات بشم، چند تا نکته رو بگم:
۱- اینکه این برنامه ریزی سه ماهه اس، معنیش این نیست که برای ۶ ماه آینده برنامه/رودمپ نداریم - توی این مقاله صرفا میخوام برنامه ریزی سه ماهه رو دقیقتر توضیح بدم
۲- اینکه برنامه ریزی ۳ ماهه انجام میشه، معنیش این نیست اگر در حین هر فصل مشکل یا اتفاقی پیش اومد باید سه ماه صبر کنه، این مخالف اجایل بودنه! در موردش توضیح میدم.
۳- طبیعتا این نوع برنامه ریزی برای محصولات/سازمان های بالغ، بازدهی بیشتری داره و برای استارتاپ های کوچیکتر خیلی به کار نخواهد آمد.
یکی از مهمترین مراحل تهیه ی رودمپ، اینه که بدونین چه فیچرهایی به درد محصول شما میخورن و اصلا به چه دردی میخورن و طبیعتا هر فردی توی سازمان شما، چه از تیم مارکتینگ تا تیم فنی تا عملیات، همه ایده هایی برای محصول دارن. اما چطور میشه این همه درخواست رو جمع اوری کرد و چطور میشه. روشون تصمیم گرفت؟
روشی که میشه استفاده کرد، اینه که از تمام افرادی که پیشنهادی دارن بخواین فرمی رو پر کنن و همه ی این پیشنهادات رو داخل یه فایل ذخیره کنین. اما چه اطلاعاتی در مورد هر کدوم از این درخواست ها نیازه؟

اولویت - توسط بیزنس/مدیر محصول مشخص میشه. این شاخص خودش بر اساس چندین معیار مختلف مثل او کی آر ها و تاثیر روی شاخص های عملکرد و میزان پیچیدگی و استراتژی سازمان و ... مشخص میشه و الان توی این مقاله نمیخوام بهش بپردازم.
مشکل - شرح دلایلی که باعث این درخواست شده. شرح مشکل باعث میشه شما نوع نیاز رو بفهمین.
میزان تاثیر - کدوم یکی از شاخص های عملکرد رو تحت تاثیر میذاره و به چه میزان - اینجا بیشتر در مورد شاخص های عملکرد نوشتم.
راه حل - راه حل پیشنهادی چیه؟ میتونه توسط فرد پیشنهاد دهنده پر بشه
تیم - کدوم یکی از تیم های داخل شرکت مسئولیت این درخواست رو به عهده داره (برای شرکت هایی که چند تیم فنی دارن)
شما میتونین بر اساس نیاز های خودتون به این موارد اضافه کنین (ولی پیشنهاد میکنم چیزی کم نکنید.)
وقتی که همه ی نیازمندی ها جمع شد و همه ی پیشنهادات از همه ی سورس ها وارد این فایل شد، وقت تصمیم گیریه. مدیر محصول برای هر کدوم از این فیچرها و مشکلات و راه حل ها، باید با تیم فنی مشورت کنه و بر اساس میزان پیچیدگی اونها پیشبینی زمانی (استیمیشن) رو مشخص کنن.
اینجا مدیر محصول و تیم بیزنس جلسه ای رو تشکیل میدن با عنوان برنامه ریزی فصلی (کوارترلی پلنینگ) و توی اون در مورد اولویت های تعیین شده صحبت میکنن و بر اساس مجموعه ی ظرفیت تیم تصمیم میگیرن که چه فیچرهایی رو وارد برنامه ی اون کوارتر کنن.

نکته ی مهم - همیشه توی برنامه ریزی هر کوارتر، چیزی معادل ۱۰ تا ۲۰ درصد رو برای اتفاقات غیرقابل پیش بینی (باگ یا فیچر مهم جا افتاده) در نظر میگیریم.
مهمترین عواملی که باید بر اساسش فیچرها رو وارد کوارتر کنین، میزان تاثیر روی KPI های شماست. اینجا یه کم توضیح دادم که چطور میشه این کارو کرد:
مدیریت محصول با تمرکز روی شاخص عملکرد - چرا و چطور؟
مابقی پیشنهادهایی که توی این کوارتر جا نمیشن وارد بکلاگ میشن و در کوارترهای بعدی راجع بهشون تصمیم میگیریم.
مرحله ی بعدی اینه که بر اساس اولیت های مشخص شده، فیچرها رو توی اسپرینت های کوارتر قرار بدین و برای دو تا سه اسپرینت اولتون برای هر کدوم از این فیچرها جزییات رو تعریف کنید.
در اواسط فصل طی یک جلسه ی مشابه جلسه ی پلنینگ، اتفاقاتی که در یک ماه و نیم گذشته افتاده رو بررسی میکنین و پیشرفت فیچرها رو گزارش میدین. در این مرحله میتونین در صورتی که یک یا چند تا از فیچر ها ریسک انجام نشدن دارن، اون ها رو از پلن اون کوارتر حذف کنید. چارچوب جلسات ریویو یا همون مرور فصل یا نیم فصل رو بعدا سر فرصت در موردش مینویسم.