درجه سختی: 2 از 10

داشتم با خودم فکر میکردم که چقدر فکر میکنم، دیگه انقدر فکرم درگیر اینه که چقدر همش فکرم درگیره دیگه حال فکر نمونده برام!
در همین حین بود که یهو یه ترکیبی اومد به ذهنم به این مضمون، ما چقدر انرژی فکریمون بیهوده هدر میشه...
به قول آغا نامجو، من حال ادامه دادن ندارم، بریدم، هرررجا این قضیه کات بشه من راضیم! کات! :)
حقیقتش اینه که نمیدونم معضله یا از ویژگی های شخصیتی یا عارضه فکری اما من خیلی فکر میکنم، ببین یه خیلی میگم یه خیلی میشنوین، انقدر گاهی این سی پی یو حقیر پردازش میکنه که از شدت صداش و حرارتش میخوام کاسه سر رو باز کنم این مغز بردارم بندازم جلو هاپو نوش جان کنه!
مقصد مشخص نداره معمولا، بدون برنامه و بدون دستور و خط کدی همینطور صرفا شروع میکنه به نوشخوار کردن دریافتی های روز قبلش و همین آدم رو خسته میکنه، جریان پردازشی که معمولا پر سر و صداست و به معنی واقعی کلمه تمرکز بیرونی رو کم میکنه و گاهی سرکوب و همه اش صرف تمرکز بر پردازش میشه و این مارپیچ هذیان گردی تمومی نداره و این وسط به خودت میای میبینی بعله زندگی نرمال و روالت کلا کنکله و شدت عملگرایی مفیدت به شدت پایینه و صرفا داری تو خودت سیر میکنی و این هم روحیهت رو به هم میریزه هم به شدت انرژی فکری ازت میگیره.
حالا شما فک کن این مدل از پردازش ذهنی رو داشته باشی و به شدت هم از اتفاقات بیرونی تاثیر بپذیری، ببین یعنی سم خالصه ها، به اندک تحریک بیرونی به هم میریزی و باز ذهن میفته تو مارپیچ هذیان گردی و باز اختلال در تمرکز و روال عادی زندگی
راه کمی براش پیدا کردم که خودمو خلاص کنم
اول اینکه اگه میخوام یه کاری رو انجام بدم مدام بهش فک نکنم و پردازش نکنم و بزنم تنگش بره، دوم اینکه سعی کنم نذارم تمرکزم به یغما بره تو این سیاهچاله این فرایند و باید مدام به محرک های بیرونی حواسشو پرت کنم، راه اخر هم اینکه بنویسم، نوشت تمرکز بالانس شده بیرونی درونی نیاز داره و هم باعث تقویت کلی تمرکز میشه هم با نوشتن تخلیه ذهنی اتفاق میفته و ادم بیشتر به خود نهان و اصیلش نزدیکه...
اما واقعا همه درونگرا ها اینطورن یا اون طیف بدبخت درونگرای دچار کمالگرایی حاد (وسواس فکری)، اگه همه همینطورن که والا زندگی ما در خماری و بی حالی و محو و مبهم بودن صرف گذشت، به آینده امیدارم :)