
انتظارات غیرواقعی از یک رابطه می تواند منجر به نارضایتی، تنش، برخورد و جدایی شود. انتظارات غیرواقعی ممکن است به دلایل مختلفی ایجاد شوند، از جمله تجربه های گذشته، فرهنگ، رسانه ها، خانواده و دوستان. اما چگونه می توان تشخیص داد که انتظارات ما از حد معقول فراتر رفته است؟ و چگونه می توان این انتظارات را با واقعیت سازگار کرد؟
در این بخش به بررسی علائم و عواقب انتظارات غیر واقعی در روابط پرداخته و راهکارهایی برای کاهش آن ها ارائه می دهیم. برخی از علائم شایع انتظارات غیر واقعی عبارتند از:
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید همه چیز را درباره ما بداند و نیاز به صحبت ندارد.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید همیشه با ما موافق باشد و نظر خود را نگوید.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید همه نقش های ما را در زندگی بپذیرد و به همه نیاز های ما پاسخ دهد.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید همه زمان خود را با ما سپری کند و علاقه به چیز دیگری نداشته باشد.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید بدون شک به ما اعتماد کند و حق حریم خصوصی نداشته باشد.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید بدون استثناء فقط به ما فکر کند حتی جذابیت دیگران را نپذیرد.
تصور این که همسر یا پارتنر ما باید بدون خطا عمل کند و هرگز اشتباه نکند.
این انتظارات غیر واقعی باعث می شود که ما خود را و شخص دیگر را تحت فشار قرار دهیم و به جای قبول تفاوت ها، سعی در تغییر یکدیگر داشته باشیم. این امر منجر به عصبانیت، نارضایتی، سوء تفاهم، دور شدگی و در نهایت شکست رابطه می شود.
برای جلوگیری از این پیامدهای منفی، لازم است که ما انتظارات خود را سنجیده و با واقعیت هماهنگ کنیم.
برخی از راهکارهای مفید برای این کار عبارتند از:
- صحبت کردن درباره انتظارات خود و شنیدن انتظارات طرف مقابل. این کار به ما کمک می کند که بفهمیم که چه چیزی برای ما و شخص دیگر مهم است و چگونه می توانیم به هم احترام بگذاریم.
- توجه کردن به نقاط قوت و ضعف خود و شخص دیگر. هیچ کس کامل نیست و همه ما ممکن است اشتباه کنیم. به جای تمرکز بر نقاط ضعف، می توانیم نقاط قوت را ستایش کنیم و راه حل های سازنده ای برای بهبود نقاط ضعف پیدا کنیم.
- قبول کردن تفاوت ها و تنوع. هر شخص دارای شخصیت، علاقه، نظر، ارزش و آرزوی خود است. به جای سعی در تغییر یکدیگر، می توانیم تفاوت ها را به عنوان فرصت های یادگیری و رشد در نظر بگیریم.
- تعادل بین زمان با هم و زمان جدا از هم. هر شخص نیاز به فضای خود دارد و نباید از شخص دیگر بخواهیم که همه زمان خود را با ما سپری کند. می توانیم زمان های مناسب را برای اشتراک گذاری، گفتگو، لذت بردن و حل مشکلات با هم تعیین کنیم و در عین حال احترام به علاقه های شخصی، دوستان و فعالیت های جداگانه از یکدیگر داشته باشیم.
- اعتماد سازی و رعایت حریم خصوصی. اعتماد یک عامل اساسی در رابطه است و بدون آن رابطه پایدار نخواهد بود. ما باید به شخص دلخواه خود اعتماد کنیم و به او فضای لازم را بدهیم. نباید بدون اجازه به چیزهای شخصی، مثل تلفن همراه، رایانه، صندوق پست الکترونیک یا شبکه های اجتماعی دست بزنیم یا سؤالات زائد بپرسیم.
- حفظ وفاداری و صداقت. وفادار بودن به شخص دلخواه خود نشان دهنده احترام به خود و به او است. ما باید با صداقت رفتار کنیم و در صورت خطای خود، پذیرفته و عذرخواهی کنیم.