ویرگول
ورودثبت نام
Davoud Khaki
Davoud Khakidavoud.khaki@ اینساگرام من روانشناس | متخصص فرسودگی شغلی و سلامت روان در محیط کار | مربی سخنرانی و کارگاه‌های سازمانی
Davoud Khaki
Davoud Khaki
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

فقط یه لیوان چای

گاهی یک فنجان چای، میتواند دنیایی را تغییر دهد.
گاهی یک فنجان چای، میتواند دنیایی را تغییر دهد.

"فقط یه لیوان چای"


** غروبِ سرد**


هوا کم کم تاریک میشد و باد پاییزی از لای پنجره های نیمه باز به داخل میوزید. لیلا، زنی سی ساله با موهای بلند و چشمانی نگران، پشت میز آشپزخانه نشسته بود و دستهایش را دور فنجان چای گرمش حلقه کرده بود. امروز هم مثل همیشه، خانه را تمیز کرده، شام را آماده بود و حتی یک کیک خانگی کوچک پخته بود—امیر عاشق کیک گردویی بود.


صدای چرخیدن کلید در قفل در، قلبش را به تپش انداخت. امیر، مردی سی‌وچهارساله با چهره‌ای خسته و موهای به هم‌ریخته، وارد خانه شد. کتش را آویزان کرد و بدون نگاه کردن به لیلا، مستقیم رفت به سمت مبلِ راحتی.


لیلا بلند شد و با لبخندی که سعی داشت طبیعی باشد، گفت:

— سلام عزیزم! خسته نباشی... یه لیوان چای درست کردم برات.

امیر چشمانش را بست و با صدایی گرفته پاسخ داد:

— مرسی... الان نمی‌خوام، سرم درد می‌کنه.


سکوت سنگینی فضای خانه را پر کرد. لیلا به آشپزخانه برگشت و آرام فنجان چای را از روی میز برداشت. نگاهش به بخارِ گرم چای افتاد که کم کم محو میشد. *"حتی یه تشکر ساده هم نه... انگار من و زحمتام براش مهم نیست."*


** سکوتِ شکسته**


ساعتها گذشت. لیلا پشت پنجره نشسته بود و به تاریکی خیابان خیره شده بود. امیر از پشت سرش صدایش زد:

— لیلا... چیزی شده؟ چرا انقدر ساکتی؟


لیلا نفس عمیقی کشید. بغض گلویش را فشرده بود.

— هیچی... فقط فهمیدم که حتی یه لیوان چای هم برات ارزش نداره.


امیر ابروهایش را در هم کشید.

— چی؟ لیلا، باور کن اصلاً موضوع تو نبود. امروز یه روز واقعاً سخت بود. پروژهٔ جدیدم پر از مشکل بود و رئیسم مدام غر میزد. حتی نمیتونستم درست فکر کنم...


لیلا برگشت و نگاهش را به چشمان خستهٔ امیر دوخت.

— ولی من هم خستم، امیر. هر روز منتظر میمونم تا بیای خونه، کلی کار میکنم، و تو حتی یه نگاهم نمیکنی...


امیر دستش را به پیشانی اش کشید.

— میدونم... تقصیر منه. باید بیشتر حواسم به تو میبود. ولی بعضی وقتا آنقدر درگیر خودم میشم که فراموش میکنم چقدر تو برام مهمی.


** در آغوش گرفتنِ حقیقت**


لیلا آرام به سمتش رفت و روی مبل کنارش نشست.

— شاید من هم نباید همه چیز رو به خودم میگرفتم. میتونستم بپرسم چه خبره... شاید اگه بیشتر باهم حرف بزنیم، کمتر دلخور بشیم.


امیر دستش را روی دست لیلا گذاشت.

— راست میگی... منم باید یاد بگیرم که احساساتمو بیشتر بروز بدم. حتی اگه خسته باشم، یه "مرسی عزیزم" گفتن کار سختی نیست.


لبخند کوچکی روی لبهای لیلا نشست.

— پس دفعهٔ بعد، اگه چایمو نخوری، میدونی چه بلایی سرت میآورم؟

امیر خندید.

— چی؟

لیلا با شوخ‌طبعی گفت:

— مجبورت میکنم خودت بری آشپزخانه و برام چای درست کنی!


هر دو خندیدند و سکوت خانه کم کم با گرمیِ گفت‌وگو و صدای قهقهه پر شد.


** چایِ جدید**


امیر بلند شد و به سمت آشپزخانه رفت.

— راستی، اون چایی که برام درست کرده بودی هنوز هست؟

لیلا با تعجب گفت:

— چرا؟ گفتی نمیخوای...

امیر با چهره‌ای معصوم برگشت و گفت:

— چون الان من میخوام برات چای درست کنم. به عنوان عذرخواهی.


لیلا احساس گرمایی در قلبش کرد که نه از بخار چای، که از نگاهِ پرمهر امیر بود.


**پیام داستان:**

۱. **گفت‌وگو، پلِ ارتباطی عشق است**—سکوت، دیواری بین قلبها میسازد، اما کلمات میتوانند آن را فروبریزند.

۲. **فرضیات، دشمن رابطه‌اند**—قبل از قضاوت، بپرس و گوش کن. شاید آنچه میبینی، تمام ماجرا نباشد.

۳. **عشق در جزئیات است**—گاهی یک "مرسی" ساده یا یک فنجان چای، میتواند دنیایی را تغییر دهد.


**پایان.**


( داود خاکی)

چایگفتگوهمسر
۲
۰
Davoud Khaki
Davoud Khaki
davoud.khaki@ اینساگرام من روانشناس | متخصص فرسودگی شغلی و سلامت روان در محیط کار | مربی سخنرانی و کارگاه‌های سازمانی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید