در ارتباط صمیمانه مان به پیام هایی که با رفتار های خود به طرف مقابل می دهیم توجه کنیم.
چه قدر در این ارتباط احساس دوست داشتنی بودن، با ارزش بودن و پذیرفته شدن را به "او" منتقل می کنیم؟
وقتی فردی در رابطه ای احساس ناامنی و طرد شدن می کند بیش از هر چیزی به صمیمیت و پذیرفته شدن نیاز دارد.
این احساس بیش از پیش هر فردی را عصبانی و خشمگین می کند و اغلب فرد به جای ابراز سازگارانه و بیان احساس خود، طرف مقابل را در جایگاهی قرار می دهد که قادر به پاسخگویی به نیاز های او نیست و حتی ناکام کننده تر هم می شود!
خشم اگر سازگارانه باشد سازنده است.
ابراز سازگارانه خشم با سرزنش، تحقیر و تهدید طرف مقابل همراه نیست.
ما می توانیم در مورد احساسات و نیاز های خود (حتی عصبانیت خود) ساعت ها صحبت کنیم. بگوییم که چه قدر عصبانی هستیم و این هیجان را چگونه تجربه می کنیم.
همه این ها می تواند اتفاق بیافتد بدون این که طرف مقابل ما احساس مورد حمله قرار گرفتن و یا آسیب دیدن کند.
این گونه به طرف مقابل این امکان را می دهیم که به جای فرو رفتن در لاک دفاعی، همدلانه به گفته های ما گوش دهد و در راستای نیاز های ما (پذیرش، نزدیکی، صمیمیت، ارزشمندی و...)گام بردارد.