
وسواس احتکار یا انبار کردن، اختلالی است که افراد در آن به صورت شدید چیزهایی را جمع میکنند که از دیدگاه دیگران ارزش چندانی ندارند.
وسواس احتکار یا انبار کردن، اختلالی است که افراد در آن به صورت شدید چیزهایی را جمع میکنند که از دیدگاه دیگران ارزش چندانی ندارند.
آنها در دور ریختن و جدا شدن از آن وسایل مشکل مداوم دارند، که منجر میشود فضای عظیمی از خانه و محل کارشان اشغال شود. بسیاری از این افراد همزمان به اختلالات دیگری مانند افسردگی، اضطراب، بیشفعالی، , مصرف الکل هم مبتلا هستند.
تفاوت وسواس احتکار با جمعآوری کلکسیون
اختلال احتکار با کلکسیون جمع کردن تفاوت دارد. کلکسیونرها به دنبال موارد مشخص و خاصی هستند، مانند تمبرها یا مدلهای متنوع ماشینها، ممکن است این اشیاء را مرتب کرده و به نمایش بگذارند.
در مقابل افراد مبتلا به اختلال انبار کردن اغلب اشیاء را به شکل تصادفی جمع میکنند. در اکثر موارد، آنها وسایل را با این طرز فکر که بعداً در آینده لازمشان میشود، انباشته میکنند.
آن وسایل برایشان با ارزش است و دلبستگی عاطفی نسبت بهشان دارند. بعضی افراد مبتلا به وسواس احتکار، زمانی که با آن وسایل احاطه شدهاند احساس امنیت بیشتری میکنند.
میزان شیوع اختلال احتکار چه قدر است؟
طی یک بررسی مشخص شد وسواس احتکار بین ۲-۵ درصد جمعیت اتفاق میافتد و اغلب به آشفتگی قابل ملاحظه و مشکلاتی در عملکردشان منجر میشود.
این اختلال بین زنان و مردان شیوع یکسانی دارد. در افراد مجرد شایعتر است و با اختلال اضطراب اجتماعی، کنارهگیری و صفات شخصیت وابسته همراهی دارد. وسواس انبار کردن معمولاً در اوایل نوجوانی شروع میشود و در تمام طول حیات ادامه مییابد.
وسواس انبار کردن چه عواقبی به همراه دارد؟
اختلال احتکار یا انبار کردن میتواند مشکلاتی در روابط، فعالیتهای اجتماعی و شغلی، و سایر زمینههای عملکردتان ایجاد کند.
نتایج حاصل از وسواس احتکار شدید شامل نگرانیهایی در بهداشت و امنیت این افراد مثل خطرات آتش سوزی میباشند.
همچنین میتواند منجر به تضاد و تنش خانوادگی، تنهایی و گوشهگیری، ناتوانی در انجام کارهای روزانه مثل آشپزی و حمام کردن شود؛ مورد دیگر اینکه آنها نمیتوانند مهمان به خانهیشان دعوت کنند چون کسی قادر نیست وارد خانه شود.
تشخیص اختلال احتکار
مبتلایان به وسواس انبار کردن مشکلاتی در دور انداختن لوازم و اشیاء دارند؛ زیرا نیاز به انباشتن و ذخیرهی اجناس دارند و رها کردنشان همراه با آشفتگی است. به علت وجود وسایل زیاد، خانه و محل کار غیر قابل استفاده میشوند.
نشانههای اختلال احتکار عبارتند از:
1. مشکل مداوم در دور انداختن اموال یا دل کندن از آنها، صرف نظر از ارزش واقعی آنها.
2. این مشکل ناشی از نیاز خیالی به ذخیره کردن اجناس و ناراحتی مرتبط با دور انداختن آنهاست.
3. مشکل دور انداختن اموال به انباشتن اموال منجر میشود که مکانهای زندگی فعال را متراکم و به هم ریخته میکند و به طور قابل ملاحظهای باعث صرف نظر کردن از مصرف آنها میشود. اگر مکانهای زندگی به هم ریخته نباشند، فقط به علت مداخلهی افراد ثالث (مثل اعضای خانواده) است.
متخصصین سلامت روان، با رضایت خود شخص، احتمالاً با اعضای خانواده و دوستانشان هم صحبت میکنند تا به تشخیص کاملتری از آنها دست یابند.
برخی از مبتلایان وسواس احتکار ممکن است متوجه شوند که مشکلاتی در انباشتن وسایل دارند؛ اما در واقع بخش دیگری از آنها رفتار خود را معقول و بخشی از هویتشان میدانند.
علاوه بر مسائلی که ذکر شد، خیلی از مبتلایان وسواس انبار کردن مشکلاتی در زمینههای تصمیم گیری، کمالگرایی، به تاخیر انداختن کارها، بی منظمی، حواس پرتی و عدم تمرکز دارند.
وسواس احتکار در مورد حیوانات چیست؟
وسواس انبار کردن حیوانات شامل آن دسته از افرادی میشود که تعداد بسیار زیادی (مثلا ۱۰۰) حیوان دارند؛ که قادر نیستند به خوبی از آنها مراقبت کنند.
این حیوانات در محیطی نامناسب نگهداری میشوند، که منجر به ایجاد وضعیت خطرناک و غیر بهداشتیای برای آنها میشود.
چرا کسی به وسواس انبار کردن مبتلا میشود؟
علل ایجاد اختلال احتکار هنوز نامشخص است، اما تحقیقات تعداد عوامل خطرساز را شناسایی کردهاند. اختلال احتکار یا انبار کردن در افرادی که اعضای خانوادهیشان در زمینهی احتکار مشکلاتی داشته، رایجتر است.
همچنین در برخی از مبتلایان، صدمات مغزی هم یکی از علل این اختلال بوده. یک اتفاق استرسزا در زندگی، مانند از دست دادن عزیزی، میتواند نشانههای وسواس احتکار را بدتر کند.
این اختلال اگر در سالهای اولیه تشخیص داده نشود به مرور بدتر شده و مزمن خواهد شد. درمان به موقع میتواند برای کنترل نشانهها موثر باشد.
ادامه مقاله در وبسایت کلینیک روانشناسی چمان: https://chamaan.ir/blog/hoarding-disorder/