همه می گویند جزر و مد آب ، حاصل جاذبه ی ماه بر زمین است
و من می پندارم این خیزش و نشست هر شب و روز آب های زمین ، محصول عشق است؛ عشق که جهان هستی، بر مدار آن می گردد.
همه ی کائنات از ماده تا معنا، عشق را می جویند و این جستجو همواره تکرار می شود...
آب هم عاشق است... عاشق ماه.
آب، این سیّال گریزان مهار ناپذیر، هر شب با نگاه به ماه ، بی تاب می شود،
رامِ نگاهِ ماه می شود.
شبانگاه همه ی آبگیرها، برکه ها ، رودها و دریا ها و اقیانوس های عالم، در محضر ماه قصد عروج می کنند،
با همه قامت خود از جای برخاسته دستها رو به آسمان بلند کرده، به ماه سلام می کنند.
ماه که می رود، نمایش شبانه عشق در جهان به پایان می رسد.
آب های مست بی قرار، دوباره خود را در می یابند، باز هشیار می شوند،
آرام می گیرند و فرو می نشینند.
جزرومد، نماد و نمود عشق است که در طبیعت خدا جاری است...
اما عشق، جریانی یکسویه نیست.
جنبشی است دایره وار که همیشه از اول به آخر و از آخر به اول میرسد.
اینجا مبدا و مقصودی در کار نیست...
جهان دایره است...
عشقی می دهیم و همان را دریافت می کنیم...
ماه هم عاشق است.
این زیبای بی رقیب، هر شب به آیینه آب، خیره می نگرد.
راستی، ماه عاشق چیست؟
آب؟
یا عکس لرزان خود بر آب؟
یا آنچه در آب است؟
ماهی؟
چرا ماهی؟
اصلا چرا نام ماهی را از ماه گرفته اند؟
یا شاید نام ماه از ماهی؟
شاید سرنوشت این دو را در آسمان و دریاها به یکدیگر پیوند زده اند.
هر دو دورِ دور و هر دو ناتوان از لمس یکدیگر.
یکی در آب و آن یک در ژرفای آسمان.
سه گانه ماه و آب و ماهی،
نماد و نمود عشقی است که در طبیعت خدا جاری است.
و تا خدا هست، عشق هم هست.
سوسن چراغچی
2 مهر 1398
