ماشین، در حال حرکت بود که ناگهان تلوتلو خورد.
خیال کردم سانحه ای در راه است و از این روی احساس خوبی نداشتم.
اما زیاد طول نکشید که فهمیدم چیز مهمی نبوده بلکه راننده فقط چند دست انداز کوچک را دور زده بود و همین سبب شده بود، ماشین برای چند لحظه حال چرخشی پیدا کند.
آسوده شدم
و خوشحال از این اندیشه که وقتی چیزی را کامل می فهمیم، مثل این است که رسالت لحظه ای خود را انجام داده ایم.
اما این فهم های کوچک و اندک از این موضوعات کوچک و کم اهمیت هر روز و هر لحظه،
این تکه پاره های خُرد و بی ارزش روزمره ،
چه ربطی به آن رسالت بزرگ هر فرد در زندگی دارد؟
آن درک عظیم از غایت و مقصود اصلی حیات، آن رسالت سترگ که در پس همه روزمرگی های آدم ها نهفته است؟
آیا فهم من از این موضوع کوچک که در لحظه ای کوتاه مایه شادی من شد، کمکی به من در تمام زندگی می کند؟
آیا این درک های کوچک و این شادی های ریز ریز، قابل تعمیم و اتصال به هدف زندگی هست؟
بلافاصله پس از این پرسش، پاسخ آمد که بلی.
از همین تجربه های کوچک است که به درک عمیق از کلیّت زندگی می رسیم.
اما چگونه؟
سپس اندیشه دیگری از راه رسید: فهم های جداگانه ما از موضوعات، مربع و مستطیل و بطور کلی چند ضلعی نیستند تا در انزوا و جدا و منفصل از یکدیگر باشند. بلکه متصل به یکدیگرند،
آن ها تداوم یک دایره اند.
دایره ای که در آغاز کوچک است اما گنجایش آن را دارد که تا بینهایت بزرگ شود. و اساسا چون دایره است، چون محدود به زاویه نیست، همواره در حال گسترش است.
بواقع هر قدر در طول زندگی، هم به کمیت و هم به کیفیت، بیشتر بفهمیم، نه آن که بدانیم، دایره بزرگتر می شود.دایره ای که تا بینهایت گنجایش بزرگ شدن دارد زیرا محدود به زاویه نیست.
دایره، مدار هستی و نظام هستی، دایره است.
و از اینجاست که به وحدت وجود می رسیم.
همه چیز در حال چرخش است.
چرخشی دائمی به گِرد یگانگی خداوند.
اصل توحید...
سوسن چراغچی
14 بهمن 1399
