امشب، اتفاق غریبی رخ داد.
صدای درختان را شنیدم.
درخت، موجود ساکت و مرموزی است که از ابتدای آفرینش تا امروز، زبان در کام گرفته و زیر نقاب شرم و سکوت، همه رازهای سربمهر جهان را لایه به لایه و حلقه در حلقه در اندرون خود پیچیده و همچون گنج گرانبهایی، در سینه اش، پنهان نگه داشته است.
درخت، مخلوق صبور خداست و شاهد خاموش ماجراهای نهان و پیدای زمین.
ایستاده ی همیشه بیداری که سراسر وجودش، هوش و چشم و گوش است ولی برایش دهان نکشیده اند تا در پاسخ به ناپاکی های جهان، کلامی بگوید یا دم بزند.
تقدیر دانای خاموش، درخت، این است که دنیای پیرامون خود را بنگرد، فهمش کند، ناآرامی های جهان را در خود فروکشد، در خود هضم کند و مخلوق جدید خود را ، صلح و آرامش، به دنیا تقدیم کند.
همیشه تصور می کنیم، حرکت و زندگی، با صدا همراهست.
اما نباید و نمی تواند همیشه چنین باشد.
زیرا گیاهان و بیشتر، درختان، نمونه های بارزی از بالندگی و حرکت به سوی کمال هستند.
آنها به حرکت، زنده اند هرچند ساکتند.
با این حال، امشب به چشم خود دیدم که چند درخت، بر خلاف سنت دیرین طبیعت، سکوت را کنار گذاشته و جملگی و همه با هم حرف می زدند.
میان آنها غوغای مرموز و همهمه ای عجیب و بس دیدنی بر پا بود.
انگار شرم تاریخی خود را همچون برگ پاییزی از تن فرو ریخته و بی پروا شده بودند و در برابر یک بیگانه، بلند بلند زمزمه می کردند.
در این لحظات، صدای هماهنگ درختان به موسیقی بی صدا می مانست.
نمی فهمیدم از چه چیز سخن می گفتند زیرا زبانشان را نمی دانستم.
تنها صدایی نامفهوم همچون زمزمه ای گنگ و آهنگین، و البته بسیار زیبا به گوشم می رسید که تفسیری برایش نداشتم.
مقابل آپارتمانی که ما در آن زندگی می کنیم، در فاصله میان خیابان و پیاده رو تا درب ورودی، آلاچیق طویلی است با سقفی بلند پوشیده از پیچک سبز و دو طرف نرده های آلاچیق، پشت در پشت، شمشاد و ردیف منظم درختان.
گویی این محوطه ی رویایی، متعلق به ما انسان ها نیست بلکه قلمرو روح دار و جان بخش گیاهان است.
جایی سرشار از صلح و امنیت، نشاط و زندگی.
خورشید غروب کرده بود و سوز سرما خودش را بیشتر نشان می داد.
وقتی از تاریکی خیابان به روشنای دالان سبز نزدیک شدم، صدای همهمه ای دور و مرموز، مرا به خود آورد.
مثل این بود که در دالان بهشتی، جماعتی با هم حرف می زدند.
به میانه دالان سبز که رسیدم، قدمهایم را کند کرده ، سر را بالا گرفته و با حیرت به درختان نگاه کردم.
آن ها شاخ و برگ هایشان را در هم تنیده و با یکدیگر گفتگو می کردند.
گوش تیز کردم تا بشنوم با هم چه می گفتند؟
افسوس که زبان آنها برای بیگانه ای چون من قابل فهم نبود.
تنها می دیدم که درخت ها برای هم سر تکان می دادند و پیچک ها و شمشادها همراهی و تاییدشان می کردند.
در حقیقت بازیگردان اصلی باد بود که در لابلای شاخه ها می پیچید و از سایش میان برگ های خشک، صدایی مانند صحبت و گفتگو، نجوایی آهنگین میان درختان بر می خاست.
اما کسی چه می داند.
شاید درختان براستی در حال گفتگو بودند.
در آن راهروی زیبا همه دنیا به احترام درختان، سکوت کرده بود.
این صدای زنده پاییز بود و حضور پر هیبتش در حرکت جاندار و هماهنگ درختان بس زیبا بود.
راستی که چه روح سرشاری داشت.
سوسن چراغچی
13 آذر 95
