امروز داشتم ای کاش های زندگی خود را مرور می کردم:
ای کاش در دانشگاه، ادبیات خوانده بودم...
شاید نویسنده می شدم.
ای کاش زبان انگلیسی خوانده بودم...
تا مترجم می شدم.
ای کاش روان شناس شده بودم...
که برای این کار ساخته شده ام.
از همه این ها گذشته چرا با آن رتبه دو رقمی کنکور، حقوق نخواندم تا وکیل شوم؟
به اینجا که رسیدم بی اختیار به ذهن خود ایست دادم.
از حسرت و افسوس برای کارهایی که نکرده و گذشته ای که برای خود نساخته بودم، دست کشیدم و
به خود گفتم:
افسوس نخور چون همه خواسته هایت را به شکل و قالب دیگری تجربه کردی.
ابتدا علوم سیاسی خواندی و هرچه لازم بود از دنیای سیاست آموختی.
سیاست، نگاه تو را از تنها یک نقطه کوچک و یک مسیر کوتاه، بالا برد و به همه جهان گسترش داد و توانستی جهان امروز و جهان دیروز، تاریخ، را یکجا زیر چتر نگاه خود بیاوری. توانستی از بالا به واقعیات جهان نگاه کنی.
در این مسیر بلند، معادلات کنش و واکنش انسانی را در جوامع پیشین و امروز شناختی و انسان شناس شدی.
سپس پا به دنیای روزنامه نگاری گذاشتی و رشته تحصیلی ات را با واقعیات روز آزمودی و منطبق کردی،
از دنیای رسانه و ارتباطات چیزهایی یاد گرفتی که بعدها به کارَت آمد ...
پس از آن وارد کار حقوق شدی و متخصص شدی،
از آمیختن دو حوزه ناهمگون حقوق و سیاست، بی مدرک و دانشگاه، یک پا وکیل و حقوقدان شدی...
در کنار این دو ، مغناطیس زبان، تو را به سمت خود کشید ، بطور خود آموز، بی جیره و مواجب، بی مدرک و تشویق، مترجم شدی...
از این بیشتر هم بود. از مسیر ترجمه وارد حوزه روابط بین الملل هم شدی!
در کلاس درس زندگی و کار،
با آدم های زیادی سروکار پیدا کردی، روان های زیادی را دیدی و کاویدی و مدام آموختی و روان شناس شدی....
آدم های گوناگون، جامعه را می سازند.
با شناخت تعاملات آن ها با یکدیگر جامعه شناس هم شدی....
هیچ گاه ادبیات را رها نکردی و سازِ دلت را با آن کوک کردی،
و سرانجام نویسنده هم شدی...
کتاب منتشر کردی و برای خیلی ها نام آشنا شدی...
از این ها گذشته تو کاری کرده ای که هر کسی باید انجام بدهد.
بیشتر آدم ها از یک مسیر حرکت می کنند ولی تو از راههای متفاوت رو به جلو رفتی،
مسیرهایی را که می شناختی ، به هم پیوند زدی و شاهراه ساختی.
در مسیر طلایی تمدن و فرهنگ ، میراث فرهنگی، همه مهارت ها و دانسته های پیشین را با هم آزمودی و در هم آمیختی و به کار بستی.
از این شاخ به آن شاخ نپریدی.
بلکه برای خودت شاخه های گوناگون را ساختی
و بعد از عمری درخت شدی...
درختی بالنده که تا آسمان خدا بر قرار است ، او نیز جا برای رشد دارد.
بیشتر و بیشتر...
سوسن چراغچی
26 مرداد 1399
