آدم، خیلی بچه بود که خدا دستش را رها کرد.
خدا روح را سُر داد پایین.
روحبچه کیف کرد... غش و ضعف کرد... از خوشی دلش غنج رفت.
آخر سُرسُره بازی خیلی کیف دارد.
بجز آخرش که زمین می خوری!
سپس از روی زمین بلند شد، دوید و دوباره از سرسره بالا رفت.
سُر خورد و باز زمین خورد...زمین خورد و باز سُر خورد...
سرانجام خسته شد،
دلش برای خدا تنگ شد.
چشم گرداند و خدا را ندید.
ای داد بیداد...
خدا روح بچه را سر راه گذاشته بود
و
رفته بود...
آدم بچه گریه را سَر داد.
مزه سُر خوردن در جانش تلخ شد.
آنقدر گریه کرد که همانجا پای سرسره خوابش برد...
وقتی بیدار شد هنوز صورتش نمناک از اشک بود.
گویا در خواب هم گریه کرده بود.
چشمانش را مالید و نگاه کرد...
همه جای این برهوت را ...تا چشم کار می کرد...
نه...
خواب ندیده بود،
خدا واقعا آنجا نبود.
دلشکسته و تنها از جایش بلند شد،
کمی این پا و آن پا کرد،
آهی کشید و ... از پله های سرسره بالا رفت...
بچه بود دیگر...
از دست این آدم ابوالبشر!
خدا را ندید که از آن بالابالا نگاهش می کرد.
عمریست بچه آدم، سرگرم سرسره بازیست و همینطور سر خودش را گرم می کند.
هنوز بزرگ نشده این آدم بنی بشر...
سوسن چراغچی
19 دی 1401
کیک را هم بخوانید. شبیه این یکی است اگرچه شیرین تر.
