کیک

آدم هنوز خیلی بچه بود که خدا دستش را رها کرد.

آدم ترسید و گریه سر داد.

خدا برگشت با مهربانی، تکه ای کیک به دستش داد تا دیگر بیقراری نکند.

آدم بچه، کیک را مزمزه کرد و خوشش آمد. گاز دیگری زد. چقدر شیرین بود...

شروع کرد با ولع و اشتیاق، خوردن.

وقتی سر او به کیک گرم شد، خدا به بالا برگشت.

از آن روز هر وقت آدم، از تنهایی خود بی تاب می شود ، خدا از عالم بالا یک تکه کیک برایش می فرستد.

کیک،

عطر خدا،

طعم عشق خدا را می دهد.

سرِ انسان را تا مدتی گرم می کند.

ولی تمام که می شود، می بیند خدا باز هم آن جا نیست.

دوباره گریه سر می دهد...

تا ابد، گریه و گریه و گریه ...

عشق زمینی، همان کیک است. هدیه خدا به آدمی است.

بقدری شیرین است که تنهایی انسان را از یادش می برد ولی چه سود، که یک تکّه بیشتر نیست...

خیلی زود تمام می شود.

......

خدایا خودت را به من بده.

دیگر کیک نمی خواهم.

سوسن چراغچی

31 فروردین 1398