اضطراب تماس چشمی می تواند در تعاملات اجتماعی روزمره اختلال ایجاد کند. با همین رمز ، توانایی حفظ ارتباط چشمی خوب یکی از جنبه های مهم تعامل اجتماعی است. افرادی که به چشمان دیگران نگاه می کنند ، دوستانه و خوشامدگو شناخته می شوند. با این حال بسیاری از افراد خجالتی و مضطرب اجتماعی در این قسمت از ارتباطات مشکل دارند.

اضطراب تماس چشمی به ناراحتی شخص در هنگام نگاه کردن به شخصی که مستقیماً در چشم است احساس می کند. فردی که دچار اضطراب تماس چشمی است ممکن است هنگام مکالمه با کسی از برقراری تماس چشمی جلوگیری کند. اگر آنها ارتباط چشمی برقرار کنند اغلب احساس می کنند مورد قضاوت یا موشکافی قرار می گیرند.
افراد به دلایل مختلف اضطراب تماس چشمی دارند. برای کسانی که بیماری روانی تشخیص داده نشده اند ، اجتناب از تماس چشمی می تواند به کمرویی یا عدم اعتماد به نفس مربوط باشد. هنگام صحبت به چشمی نگاه کنید برای کسانی که بدون تمرین مکالمه زیاد تمرین می کنند یا ترجیح می دهند در کانون توجه نباشند ، برای دیگران احساس ناراحتی می کند.
غالباً ، افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی (SAD) نگاه كردن به چشمان شخصی را موجب اضطراب و ناراحتی می كنند. این احتمالاً تا حدی به دلیل سیم کشی ژنتیکی است.
تحقیقات نشان داده است که افرادی که مبتلا به SADهستند از ارتباط مستقیم چشمی ترس جدی دارند
اگر SAD دارید بخشی از مغز که به شما هشدار می دهد در مورد خطر (آمیگدالا) می تواند در اثر تماس چشمی تحریک شود.
تحقیقات درمورد اوتیسم نشان می دهد افراد مبتلا به این بیماری نسبت به تماس چشمی حساسیت زیادی دارند به طوری که مغز آنها فعالیت بیشتری از حد طبیعی را در مسیرهایی نشان می دهد که بیان صورت افراد را پردازش می کند. این بدان معنی است که مبتلایان به اوتیسم از تماس چشمی خودداری می کنند زیرا باعث ناراحتی شدید و حتی درد می شود
برقراری تماس چشمی هنگام مکالمه مهم است. این مهارت هم برای شغل و هم برای روابط شخصی شما حیاتی است. اگرچه برخی از افراد مستعد ترس یا اجتناب از تماس چشمی هستند اما بیشتر آنها می توانند مهارت های ارتباط چشمی خود را بهبود ببخشند و در برقراری تماس چشمی بهتر مهارت داشته باشند.
دو مرحله برای یادگیری تماس چشمی وجود دارد:
افراد مبتلا به اختلال اضطراب تشخیص داده شده احتمالاً از درمان شامل درمان شناختی رفتاری (CBT) و یا دارو بهره مند می شوند. بیشتر افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی می توانند یاد بگیرند که بر پاسخ ترس خود غلبه کرده و ارتباط چشمی خود را بهتر حفظ کنند. از این طریق تماس چشمی فقط یکی از جنبه های تعامل اجتماعی است که می توانید با تمرین و قرار گرفتن در معرض حساسیت از آن حساس شوید.

اگر شما به عنوان یک اختلال اضطرابی تشخیص داده نشده اید اما هنوز متوجه شده اید که تماس چشمی شما را مضطرب می کند می توانید با افزایش مقادیر تماس چشمی با گذشت زمان تحمل خود را ایجاد کنید. به تدریج درصورتی که بیشتر اوقات این کار را انجام می دهید باید احساس ناخوشایندی کمتری داشته باشید.
با افرادی که احساس اضطراب کمتری در شما ایجاد می کنند مانند یک دوست خوب ، کار خود را شروع کنید و راه خود را در موقعیت های بیشتر تحریک کننده اضطراب مانند برقراری تماس چشمی با ناظر کار خود پیش ببرید.
اگر در ابتدا تماس چشمی واقعی بیش از حد استرس زا باشد ، حتی می توانید با برقراری ارتباط چشمی با شخصیت ها در تلویزیون ، فیلم های آنلاین یا گفتگوی ویدیویی با Facetime یا سایر گفتگوهای ویدیویی شروع کنید. اگر می بینید که اضطراب شما قبل یا در موقعیت هایی که باید با آنها تماس چشمی برقرار کنید افزایش می یابد سعی کنید تنفس عمیق را انجام دهید تا ضربان قلب شما کم شود و خود را آرام کنید.
اگر با شخصی به تنهایی صحبت می کنید (یا به افراد درون یک گروه نگاه می کنید) ، مکانی را مستقیماً بین چشم شنونده یا کمی بالاتر از آن انتخاب کنید. اگر این کار راحت نیست سعی کنید اجازه دهید چشمانتان کمی از فوکوس خارج شود که علاوه بر این نرم و آرامش نگاه شما را افزایش می دهد.
شما می توانید و باید گاهی اوقات نگاه کنید. خیره شدن بیش از حد شدید باعث ناراحتی افراد خواهد شد.
استفاده از این دو استراتژی برای بهبود ارتباط چشمی باعث می شود شنوندگان ارتباط بیشتری با شما برقرار کنند و احتمال احساس راحتی بیشتر هنگام صحبت - با یک گروه یا با یک فرد را افزایش می دهد.
در آغاز تماس چشمی برقرار کنید. قبل از شروع صحبت با کسی تماس چشمی برقرار کنید.
از قانون 50/70 استفاده کنید : در هنگام صحبت 50٪ از وقت و هنگام گوش دادن 70٪ ارتباط چشمی خود را حفظ کنید.
به مدت 4–5 ثانیه جستجو کنید : ارتباط چشمی را همزمان حدود چهار تا پنج ثانیه یا تقریباً به همان اندازه که برای ثبت رنگ چشم های شما طول می کشد ، حفظ کنید. قبل از اینکه نگاه خود را از سر بگیرید ، هنگام قطع تماس چشمی به پهلو نگاه کنید.
آهسته نگاه کن وقتی نگاهتان را دور می کنید : این کار را به آرامی انجام دهید. نگاه سریع به دور (نگاه کردن به چشم) می تواند عصبی یا خجالتی به نظر برسد.
از تکنیک مثلث استفاده کنید : به جای نگاه کردن به پایین یا نگاه کردن به پایین (زیرا این مسئله عدم اعتماد به نفس را نشان می دهد) می توانید به نقطه دیگری از صورت آنها نیز نگاه کنید. یک مثلث وارونه را تصور کنید که چشم و دهان آنها را به هم متصل می کند. هر پنج ثانیه کدام نقطه از مثلث را که نگاه می کنید بچرخانید.
ژست بگیرید : نگاه خود را بشکنید تا حرکتی انجام دهید یا سر خود را تکان دهید ، زیرا این طبیعی تر از نگاه به دور است زیرا از میزان تماس چشمی راحت شده اید.
نزدیک چشم نگاه کن : اگر نگاه مستقیم به چشم شخصی بسیار استرس زا است ، در عوض به لکه بینی ، دهان یا چانه او نگاه کنید.
هنگام صحبت با گروهی از افراد به جای اینکه به کل گروه فکر کنید تصور کنید که هر بار مکالمه فردی با یک نفر از گروه داشته باشید.
هنگام صحبت ، یک نفر را در گروه انتخاب کنید و وانمود کنید که فقط با آن شخص صحبت می کنید. همانطور که فکر یا جمله خود را تمام می کنید به آن شخص نگاه کنید. همانطور که جمله یا ایده جدیدی را شروع می کنید ، فرد دیگری را در گروه انتخاب کنید و در پایان کار به چشمان او نگاه کنید. اطمینان حاصل کنید که در نهایت همه افراد را در این گروه قرار دهید.

یک بررسی در سال 2017 که در گزارش های روانپزشکی فعلی منتشر شده نشان می دهد که اضطراب اجتماعی به مخلوطی از مراقبت و جلوگیری از پردازش محرک های عاطفی اجتماعی مربوط می شود. این بدان معنی است که در یک مهمانی ، هر دو ممکن است مراقب افرادی باشید که به نظر می رسد در مورد شما قضاوت می کند اما همچنین سعی کنید از موقعیت هایی که احساس می کنید مورد قضاوت قرار می گیرند ، جلوگیری کنید.
علاوه بر این بررسی نشان داد که افراد مضطرب اجتماعی تمایل دارند از حفظ ارتباط چشمی خودداری کنند باز هم این احتمالاً به دلیل ترس از قضاوت شدن است.
اگر متوجه شدید اضطراب اجتماعی شما تا حدی شدید است که نگاه به چشم شخصی بیش از حد ناراحت کننده است ، از یک متخصص بهداشت روان یا پزشک خانواده خود کمک بگیرید. اگر قبلاً SAD تشخیص داده نشده اید علائم شما ارزیابی می شود و یک برنامه درمانی برای وضعیت منحصر به فرد شما تنظیم می شود.