
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «چگونه کارها را انجام دهیم» نوشتهی نیکول لپرا است.
دکتر لپرا به ته خط رسید و متوجه شد باید چیزی در زندگیاش تغییر کند.
ما اغلب میشنویم که بیداریهای معنوی روی قلهی کوهها اتفاق میافتند. یا در آشرامها، معابد، مساجد و کلیساها.
اما برای دکتر نیکول لپرا، بیداری به شکلی بهظاهر پیشپاافتاده رخ داد. او روی یک کاسه بلغور جو گریه کرد و دیگر نتوانست جلوی گریهاش را بگیرد. او با دوستدخترش به تعطیلات رفته بود، و بهجای لذت بردن از آرامش و سکوت، همین سفر باعث شد بفهمد چقدر فرسوده شده است.
لپرا زندگی بسیار موفقی داشت. دستکم از بیرون اینطور به نظر میرسید. او مطب روانشناسی خودش، شریک زندگی دلسوز و خانهای خوب در فیلادلفیا داشت. اما در درون، احساس وحشتناکی داشت. با خستگی از خواب بیدار میشد و از خودش و آدمهایی که دوستشان داشت احساس گسستگی میکرد. در محل کار ناامید و زودرنج بود. و سلامت جسمیاش هم آسیب دیده بود—او دچار مه مغزی مداوم و مشکلات گوارشی بود. او فهمید که چیزی در زندگیاش کار نمیکند.
پیام کلیدی این است: دکتر لپرا به ته خط رسید و متوجه شد باید چیزی در زندگیاش تغییر کند.
چه چیزی بود؟ لپرا سالها تلاش کرده بود خودش و دیگران را بهعنوان یک روانشناس بالینی درمان کند. اما مدتها بود چیزی در شیوهی رایج روانشناسی کم داشت. این رویکرد برایش خیلی محدودکننده بود. او فهمید که برای بهبود واقعی خودش، باید رویکردی کلنگرتر در پیش بگیرد—رویکردی که به او اجازه دهد همزمان بدن، ذهن و روحش را درمان کند. چون در واقع، اینها همه به هم متصلاند.
نویسنده شروع کرد به رسیدگی به سلامت جسمیاش، هر روز ورزش کرد و خوب غذا خورد. او همچنین جلسات منظم تمرین تنفس و مدیتیشن را در برنامهاش گنجاند. در ابتدا، حفظ این روال کار سختی بود. اما بعد از چند ماه، بدنش به آن نیاز پیدا کرد. لپرا همچنین شروع کرد به مواجهه با تروماهای دوران کودکیاش، یاد گرفت احساسات منفی گذشتهاش را پردازش کند و کودک درونش را التیام بخشد.
نتیجهی همهی این تلاشها این بود که او احساس بهتری نسبت به سالهای گذشته داشت—هم از نظر روحی و هم جسمی، قویتر شده بود. او از طریق اینستاگرام شروع کرد به مستندسازی سفرش بهعنوان یک «روانشناس کلنگر». وقتی هزاران نفر شروع کردند به دنبال کردن صفحهاش، مشخص شد که او به نیاز بسیار بزرگتری پاسخ میدهد. امروز، بیش از سه میلیون نفر کار او را دنبال میکنند و خودشان را «خودبهبودگر» مینامند.
