بغض

زنگ تفریحِ دوم صدا خورد. بردیا خیلی خسته شده بود. به نظر او فارسی دوم دبستان سخت‌ترین کتاب تاریخ است. لقمه اش رو برداشت و دوان دوان به حیاط مدرسه رفت. در حیاط چشم انداخت تا محسن را پیدا کند، او بین بچه ها مشغول گپ زدن بود، به سمتش دوید.

بردیا نفس نفس زنان پرید وسط حرف بچه ها و گفت : وای چقدر این خانم منتظری مسخره درس میده، اصلا نمیتونم سر کلاس بشینم انگار پاهام سیخ سیخ میشه.

محسن نگاهی به او کرد و گفت : نه خوبه که.

بردیا : نمیدونم واسه من چرا اینجوریه، خیلی طولانیه.

محسن: راستی بردیا ی دیقه بیا باهات کار دارم.

محسن دست بردیا را گرفت و او را به گوشه حیاط برد.

نگاهی شکاک به اطراف انداخت و گفت : میخوام بهت نشون بدم امروز چی آوردم مدرسه.

بردیا هیجان زده شد و با صدای بلند گفت: چی آوردی.

محسن: هیسسس، نباید کسی بفهمه من فقط به تو دارم میگم.

بردیا : آها خب چیه؟

محسن از جیبش یک پیکسل سنجاقی در آورد و به بردیا نشان داد : ببین، روش عکس بتمن داره.

بردیا دوباره با صدای بلند گفت : وای خدایا، چقدر خفنهه.

محسن دوباره گفت : هیسس ، اگه بچه ها بفهمن به معاون میگن و ازم میگیرنش.

بردیا : ببخشید حواسم نبود. از کجا پیداش کردی؟

محسن : پسرخاله ام برام از تهران خریده، قشنگه نه؟

بردیا: آره میشه، ببینمش؟

محسن پیکسل را به بردیا داد. بردیا دقیق آن را وارسی کرد. ناگهان زنگ کلاس به صدا درآمد.

محسن: زودباش بدش من باید بریم. بردیا با توئم.

محسن پیکسل را از دست بردیا کشید و به سمت داخل مدرسه حرکت کرد. ناگهان بردیا به او حمله کرد و او را هل داد و محسن محکم زمین خورد.

محسن سریعا بلند شد و گفت: این چه کاری میکنی؟

بردیا: چرا از دستم میکشی ؟

محسن : خیلی بیشعوری.

محسن با خشم سریع به سمت کلاس دوید.

بردیا هم دنبال او دوید و سر کلاس نشستند.

بردیا همچنان از دست محسن عصبانی بود، به نظرش او خیلی خسیس می‌آمد. اما تا پایان کلاس قضیه را فراموش کرد.

وقتی زنگ خانه به صدا درآمد بردیا محسن را صدا زد و گفت: هی تو از کدوم طرف میری خونه؟

محسن نگاهی از عصبانیت به او انداخت و گفت: برو بابا، عوضی.

محسن رفت و بردیا جلوی در مدرسه تنها ماند. تازه یادش آمده بود چه شده. تصمیم گرفت تنها به خانه برود. در راه طبق معمول با خودش حرف میزد. شروع کرد ناخون هایش را کندن انقدر محکم که از انگشتانش خون بیاید. از قصد به سنگ های خیابان لگد میزد. ناگهان ماشین مامان از کنارش رد شد و فریاد زد : مامان ، وایسا.

مامان ترمز زد و منتظر ماند تا بردیا سوار شود.

مامان گفت : سلام، بردیا خوبی؟

بردیا : آره مامان.

چند دقیقه ای سکوت میانشان برقرار بود تا اینکه مامان متوجه دست های بردیا شد.

مامان : بردیا دوباره داری ناخوناتو میکنی؟ چند بار باید درموردش صحبت کنیم؟ چرا متوجه نیستی؟

بردیا : آخه مامان میدونی چی شده؟

مامان : بگو چیشده پسرم؟

بردیا : امروز زنگ دوم، محسن .....

تلفن مامان زنگ خورد و مامان گفت : ی لحظه وایسا.

تلفن مامان طول کشید و به خانه رسیدند، در خانه مامان قضیه ناخون ها را فراموش کرده بود.

بعد از ناهار، بردیا خوابش نمیبرد و دائم فکر میکرد. به این نتیجه رسیده بود که باید از محسن عذرخواهی بکند. رفت جلوی آینه دستشویی ایستاد و شروع کرد با خودش صحبت کردن: محسن ببخشید که .... نه یعنی محسن من نباید .. نمیدونم چرا اینکارو کردم.... تروخدا با من آشتی کن اووف خدایا.

سرافکنده به سمت پذیرایی رفت و با قیافه عبوس رو مبل نشست. بابا بالاخره خانه آمد. با چهره آروم و کمی عصبانی همیشگی. بردیا سلام کرد و بابا مثل همیشه جواب سلامش را داد‌. بعد به سرعت به آشپزخانه رفت و در را بست. صدای صحبت هایشان می‌آمد. بابا صدایش را بالا برده بود و سر مامان داد میزد. مامان هم صدایش را بالا‌تر برد و حالا هر دو باهم فریاد میزدند. بردیا تمرکزش بهم ریخت و تصمیم‌گرفت به خانه پدربزرگ برود، سوار دوچرخه اش شد و به خانه پدربزرگ، که دو کوچه بالا‌تر بود رفت. وقتی پدربزرگ او را دید خیلی خوشحال شد و طبق معمول شروع کرد به ماچ کردن بردیا. بردیا داخل خانه رفت و شروع کرد با توپ بازی کردن. چند بار محکم توپ را به زمین کوبید. پدر‌بزرگ متوجه رفتار عجیب او شد و گفت : بردیا بابا، چیشده؟

بردیا : هیچی پدرجون.

پدربزرگ : بگو ببینم حرف حسابت چیه؟

بردیا : امروز تو مدرسه دعوام شده.

پدربزرگ : با کی؟

بردیا : یکی از دوستام.

پدربزرگ زد زیر خنده و گفت : ای بابا بچه اینکه غصه خوردن نداره. مهم نیست فردا یادش میره، انقدر از این دعوا ها ما کردیم که یادش بخیر ی بار با یکی از بچه های مدرسه دعوا شده بود و بعد اون ....

پدربزرگ شروع کرد به خاطره تعریف کردن ولی بردیا بازم با توپ بیشتر بازی میکرد انقدر بازی کرد تا شب شد و به خانه برگشت و مستقیم به تخت‌خواب رفت.

صبح به مدرسه رفت و جلوی کلاس منتظر محسن ماند، محسن آمد و بی توجه به بردیا به داخل کلاس رفت. بردیا جلویش ایستاد و گفت : محسن ی دیقه وایسا....

اما محسن رفت و به او گوش نداد.

زنگ تفریح که خورد محسن توی حیاط مشغول بازی با بقیه بچه ها شد. بردیا از گوشه حیاط به او نگاه میکرد اما دیگر جرئت جلو رفتن نداشت. بردیا بغضش گرفته بود دلش میخواست گریه کند.

توپ محسن اتفاقی به سمت بردیا می‌آید.بردیا توپ را برمی‌دارد.محسن از دور نگاهش می‌کند و می‌گوید:

بدش من.

بردیا توپ را می‌دهد، ولی این بار نمی‌رود.فقط می‌گوید:

محسن... ببخشید.

محسن چند ثانیه نگاهش می‌کند و می‌گوید:

هنوز باهات قهرم.

و توپ را می‌گیرد و می‌رود.