صدای ممتد ثانیهها
بر دیوارهای اتاق میکوبد.
و از آنسویِ پنجره،
شخشخ برگها
در گوش شب میپیچد.
قلبم،
تپ... تپ... تپ...
گویی با ثانیههای ساعت
قرار بیقراری دارد.
انگار
چراغ هم
از تنهایی من
خسته است.
شاعر » بهنود کیمیائی