بعد از اینکه خوان مربوط به مترجم رو رد کردیم و متن ترجمهشده رو ازش تحویل گرفتیم، نوبت به پیداکردن ویراستار میرسه. همون ماجراهای عدم دسترسی رو اینجا هم داریم به اضافهی اینکه اینجا اطلاعات پایهمون هم کمتره؛ ما اسم مترجم هر کتابی که پسندیدیم و ترجمهش به نظرمون خوب بوده رو میدونیم در صورتی که اسم ویراستار خیلی وقتها مشخص نیست. پس هم گزینههای کمتری داریم هم راه پیداکردنشون سختتره چون مثلاً پیش اومده من رفتم تو صفحهی اینستاگرام ناشر و کتاب مترجم موردنظر رو پیدا کردم چون حدس زدم ممکنه ناشر مترجم رو تگ کرده باشه و اینجوری پیداش میکنم. ولی ویراستار هیچوقت تگ نمیشه! حتی اسمش هم خیلی وقتها نمیاد چون کارش بیاهمیت شمرده میشه.
اینجا کاری به آسیبشناسی این موضوع نداریم بنابراین وارد این ماجرا نمیشیم. ولی چیزی که پیامد این رویکرده و سخت میکنه کار رو اینه که این ناچیز دونستنِ ویرایش و ویراستار باعث شده ما ویراستار تخصصی کم داشته باشیم یا اصلاً نداشته باشیم.
منظورم از ویراستار تخصصی اینه که برای یک کتاب ترجمهشده در حوزهی مثلاً تاریخ روانشناسی، ویراستاری رو باید انتخاب کنیم هم به زبان متن اصلی مسلط باشه که بتونه هر جا ابهامی داشت به کتاب رجوع کنه و هم به موضوع کتاب مسلط باشه که بتونه ترجمهی صحیح و اشتباه رو از هم تشخیص بده. این تسلط به موضوع مخصوصاً در مورد اصلاحات اون حوزه یا حتی اسامی خاص خیلی مهمه.
تو این تعریفی که از ویراستار تخصصی کردم فقط قسمت تخصصیش رو توضیح دادم وگرنه بدیهیه که چون ویراستاره باید حتماً به اصول نگارش زبان فارسی آشنا باشه و حساسیت بالایی نسبت به کلمهها و جملهها داشته باشه.
یک راه برای پیدا کردن ویراستار کمکگرفتن از انجمن صنفی ویراستارانه ولی من به دو دلیل نتونستم از کمکشون استفاده کنم؛ اول اینکه زمان زیادی رو برای انجام کار در نظر میگیرن، مثلاً برای کتابی با حجم کمتر از ۲۰۰ صفحه دو ماه رو برای کار ویرایش تخمین زده بودن که خب زمان زیادیه. و دوم اینکه هزینهی بالایی حداقل برای ما نسبت به امکانات نشر داشت. یک و نیم تا دو میلیون که البته بر اساس ارزیابی متن این رقم رو داده بودن. به هر حال متاسفانه با محدودیت زمانی و مالی نتونستیم از این مرکز کمک بگیریم.