
داشتم به این فکر میکردم که چرا من انقدر زیادی از خودم ناراضیم و چطوری میتونم خوب شم. آخه هم خودم و هـــــم شوهرم بدجــــوری در عذابیم و میترســـم این حس مسخره رو به بچهم هم منتقل کنم.
اینطور بگم که...
مهم نیست خودم چیکار کنم همیشه به نظرم کم و بیاهمیت میآد.
همینطور که ذهنم پیش این مشکل بود، به خودم اومدم و دیدم مادرم داره بهم میگه:
من نمیدونم چرا شما(منظورش کن و خواهرم بود) هیچکار نمیکنین. عمرتون داره میگذره و فلانی رو بینین، هم شوهرداری و بچهداری میکنه و هم سرکار میره. هم دانشگاه رفته و هم آرایشگری بلده.آخرش به کجا میخواین برسین و...
خالی تر از قبل شدم. با اینکه میدونم دارم همهی تلاشم رو میکنم.
این بماند، هر وقت هم به خودش یه چیزی میگیم میگه از من دیگه گذشت و از این جور حرفا...
خلاصه که من و خواهرم بدجوری زخمی این ذهنیات مسمومیم.
مطمئنم که فقط ما هم اینجوری نیستیم و خیلیا به مرض مقایسه کردن کمالگرایی دچارن.
ولی جداً چطور میشه از خودت راضی باشی و به بقیه هم حس بد ندی؟
اطافیانم از دستم کلافهان. ?
واقعا مرض بدیه اونم تو این ذوران که بعضیا پز کار الکی و نکرده شون رو میدن?
دلم برای مادرم میسوزه که فکر میکنه بچهاش، ثمرههای زندگیش به درد لای جرز دیوار هم نمیخورن...