
تا حالا شده با شکم خالی سفر برید؟ منظورم بیپول نیست، واقعاً گرسنه! همون شکمی که مقصدش دقیقاً یه بشقاب پاستای اصیل یا یه سینی تاپاس رنگارنگه. بله، بعضی سفرها مقصدشون شکمه!
غذا، خیلی وقتا فقط یه وعدهی خوشمزه نیست؛ یه تجربه است، یه انگیزه برای سفر، یه دلیلی برای دیدن دنیا از پشت میز رستوران.
تو اروپا، کشورهایی مثل فرانسه، ایتالیا و اسپانیا سالهاست فهمیدن که غذا فقط برای سیر شدن نیست. در فرانسه، غذا یه اثر هنریه. یه نون باگت ساده با پنیر محلی و یه نوشیدنی مناسب میتونه حال وهوای یه مسافر رو عوض کنه. در ایتالیا، غذا پر از عشق و سنت و تاریخ خانوادگیه. تو توسکانی یه پاستا میخوری که مزهاش تو حافظهات میمونه. و اسپانیا؟ اونجا غذا یعنی جمع شدن، گفتوگو، خندیدن. تاپاسها فقط پیشغذا نیستن، شروع یک دوستیان!
اما پشت این همه محبوبیت، چند چیز مشترکه:
ایران، بهشت عاشقان غذاست. مخصوصاً شمالش. مخصوصاً رشت.
رشت، شهری که یونسکو بهخاطر تنوع و اصالت غذاهاش، اونو تو فهرست شهرهای خلاق خوراک ثبت کرده، کمکم داره جای خودشو تو دل توریستهای خوراک دوست باز میکنه. آدمها از تهران و اصفهان گرفته تا حتی از استانبول و باکو میان اینجا، فقط برای یه وعده ماهی شکمپر کنار رودخانه، یا یه ظرف میرزاقاسمی لب حیاط مادربزرگانه.
و نکته مهم اینه که همون فاکتورهایی که در اروپا توریست غذا رو جذب میکنه، اینجا هم کارسازه:
قیمت؟ آره مهمه. ولی نه به اندازه اینکه مشتری حس کنه براش ارزش قائل شدی.
حالا بیایم یه قدم جلوتر:
به عقیده من بعنوان یک آشپز حرفه ای، رشت نیاز داره به مؤسسات آموزش حرفهای آشپزی و مهمانداری. جاهایی که استانداردهای جهانی رو آموزش بدن از صفر تا صد آشپزخانه و خود رستوران، هم برای هنرجوی داخل گیلان، هم برای دانشجوهای علاقهمند از سراسر کشور. چرا رشت نشه پاریس ایران؟ چرا جوانهای ایران برای یادگیری غذا نیان اینجا؟
و فقط رشت نه!
چرا لاهیجان با چای و کلوچهاش برند جهانی نشه؟ یا انزلی با خوراکهای دریاییاش مقصد شکموهای دنیا نباشه؟
و یا صومعهسرا با خورش سیرقلیه و آش ترشش تو یوتیوب و نتفلیکس ندرخشه؟ هر شهر گیلان یه طعم خاص داره. کافیه داستانش درست روایت بشه، غذای خوب با احترام و بهداشت سرو بشه، و یه تجربهی بینظیر به مسافر داده بشه.
راه بازه. فقط یه کم آموزش، یه کم خلاقیت و یه عالمه عشق میخواد.