
ساعت ۸ صبح، روز اول کارم تو یه مؤسسهی مخصوص کودکان در دانمارک. یه شغل جدید با عنوان «آشپز حرفهای» و یه رزومه که روش میشد تخممرغ نیمرو کرد از بس داغ بود: فارغالتحصیل با نمرات درخشان از کالج هتل و رستورانداری کپنهاگ، مدال نقره امتحان نهایی، سابقهی تیم لیدری… خلاصه من با کیف چاقوهای آشپزی زیر بغلم، خیلی مصمم و آماده اومده بودم که بدرخشم.
مدیر منو با لبخند به همه معرفی کرد و گفت: «هر سوالی داشتی بپرس.» منم با اعتماد به نفس گفتم: «حتماً!» ولی ته دلم یه صدا میگفت: دقیقاً چی بپرسم؟!
برنامهی روزم ساده بود: سوپ گوجه، پاستا با سبزیجات و نون تازه برای عصرونه. با خیال راحت و حالت حرفهای، مشغول خرد کردن پیاز شدم.
اولین دردسر؟ جای وسایل رو بلد نبودم. دومین؟ اجاقشون برقی بود. من که همیشه با شعلهی گاز کار کرده بودم، حالا با دایرهی مرموزی از اعداد ۱ تا ۹ روبهرو بودم. گفتم عدد ۶ باید خوب باشه، نه زیاده نه کم.
در همین حین رفتم سراغ خمیر نون. دستور گفته بود ۳ لیتر آب. یه پارچ پیدا کردم که عدد روش پاک شده بود، فقط یه "۱" روش دیده میشد. گفتم خب، لابد یک لیتره. بعداً فهمیدم نه، نیم لیتر بوده. یعنی من به جای ۳ لیتر، فقط یه و نیم لیتر آب ریختم. خمیرم شد چیزی بین ملات آسفالت و آدامس. هی آب و روغن اضافه کردم، هی بدتر شد. آخرش تصمیم گرفتم قایمکی بندازمش دور. چون اگه کسی میفهمید آشپزی که اینهمه سابقه داره، نتونسته یه خمیر ساده درست کنه، فاتحهم خونده بود. آشپزخونه هم اپن بود، یعنی کاملاً تو چشم.
یه پارچه انداختم روش، دقیقاً مثل فیلمای پلیسی که رو جنازه میکشن، گفتم بعداً بیسروصدا باهاش خداحافظی میکنم.
در همین لحظه، پیازی که روی عدد جادویی ۶ گذاشته بودم سوخت و کل آشپزخونه رو دود گرفت. انگار رژهی آتشنشانی راه افتاده بود. قابلمه سوخته، پیاز سوخته، مثل آبرویم. ریختمش دور، یه قابلمهی دیگه آوردم و با لبخند مصنوعی و عرق روی پیشونی، ادامه دادم.
یه ساعت و نیم بعد، برگشتم دیدم اون خمیر یاغی برگشته! به خاطر خمیرمایه و گرمای آشپزخونه، باد کرده بود، پارچه رو کنار زده بود و حالا کل میز رو گرفته بود.
مثل نیروی ویژه، خمیر رو ریختم تو یه کیسهی زبالهی مشکی، ته سطل انداختم و کلی آشغال روش ریختم تا دفنش کنم. برگشتم انگار هیچی نشده.
اما اون خمیر هنوزم تسلیم نشده بود. بعد ناهار برگشتم دیدم یه کیسهی مشکی مثل بادکنک از سطل زده بیرون و همه چی ریخته کف زمین. صحنهای بود بین علمی-تخیلی و فیلم ترسناک درجه دو. سریع عملیات پاکسازی انجام دادم و دوان دوان، خمیر یاغی رو تا محل زبالهها بیرون ساختمان تبعید کردم.
پاستا؟ همون اول چسبید به هم. نصفشو یواشکی فرستادم توی کیسهی زبالهی معروف و دوباره درست کردم. نون؟ فر با اون چیزی که من عادت داشتم فرق داشت، تا دربیاد، هزار بار مردمو زنده شدم. مثل کسی که تازه دوچرخهسواری یاد گرفته.
آخرش چی شد؟
سوپ؟ عالی!
پاستا؟ قابل قبول!
نون؟ از نوع "دفعهی بعد بهتر میپزم"!
خمیر یاغی؟ تبعید شده به زبالهدونی تاریخ.
من؟ یه آشپز خسته، ولی پیروز!
و اینجوری فهمیدم که حتی اگه حرفهای باشی، مدال گرفته باشی، تو روز اول ممکنه همهچی از کنترل خارج شه.
اما اگه خونسردیتو حفظ کنی، لبخند بزنی، و به کیسهی زبالهی مشکیت اعتماد کنی… شاید آخرش بتونی پیروز از میدان خارج شی!