
«باید بچه دیگری بیاوریم تا این کار فرزندپروری را بالاخره درست انجام دهیم!» این را بعد از شام به شوهرم گفتم. «میدانی، یک شانس مجدد. ثابت کنیم که در این کار خیلی افتضاح نیستیم.» او لبخند مسرورانهای زد. یعنی، ما نوجوانانمان را خیلی هم خراب نکردهایم؛ آنها در مدرسه کارشان را به خوبی انجام میدهند و بیشتر مردم از دست آنها فرار نمیکنند! «فقط چیزهایی هست که دلم میخواست طور دیگری انجام میدادم.» در حالی که به سمتش خم میشدم، ابروهایم را بالا انداختم. برای یک صدم ثانیه، فکر کنم شوهرم به این ایده فکر کرد.
او بالاخره گفت: «اوم، نه.» و سپس اضافه کرد: «بیایید با همینهایی که داریم کار کنیم. هنوز وقت هست.» موافقت کردم. اگر میخواهید بازی فرزندپروری خود را ارتقا دهید، هرگز دیر نیست؛ چه فرزندان کوچکی داشته باشید و چه بچههای بزرگتر. در ادامه ۷ راه برای تبدیل شدن به والدینی بهتر در سال جاری آورده شده است.
اگر میتوانستم به گذشته برگردم، به خودِ سابقم میگفتم که روی نمرات سختگیری کمتری به خرج دهد. یاد گرفتهام که همدلی، بخشش و توانایی دیدن دیدگاه دیگران مهارتهایی هستند که بسیار بیشتر به بچهها کمک خواهند کرد. ده سال دیگر، هیچکس اهمیت نخواهد داد که آنها در امتحان ریاضی چقدر خوب عمل کردهاند؛ اما دیگران اهمیت خواهند داد که فرزندان ما با دیگران چگونه رفتار میکنند. به نظر شما کدام یک فرزندتان را شادتر میکند: یک مدرک دانشگاهی پرجلال و شکوه یا یک ازدواج پایدار و دوستان قوی؟ اگر میخواهید فرزندتان شاد، سازگار و از نظر روانی سالم باشد، شاید بهتر باشد بیشتر روی مهارتهایی تمرکز کنید که کل شخصیت او را شکل میدهند.
مگان لیهی (Meghan Leahy)، مربی والدین و نویسنده، میگوید: «بپذیرید که هر بار بدون دلیل بالای سر فرزندتان پرسه میزنید، پیامی که میفرستید این است: "من به تو اعتماد ندارم" و "به خودت اعتماد نکن".» بیایید این را تغییر دهیم. وقتی بچهها زمان آزاد بیشتری برای بازی، تفکر یا رویاپردازی دارند، فرصتهایی به دست میآورند تا بفهمند چه چیزی را دوست دارند و چه کسی هستند.
شاید این کار خلاف غریزه شما باشد که اجازه دهید فرزندتان تقلا کند، اما وقتی بچهها در ناراحتی خود مینشینند و راهی برای خروج از آن پیدا میکنند، مهارتهای مقابلهای و نحوه مدیریت احساسات خود (مانند ناامیدی و شرم) را یاد میگیرند. بر اساس اعلام انجمن اضطراب و افسردگی آمریکا: «هرچه بچهها بیشتر تمرین کنند که با ناراحتیها مواجه شوند، احساس اعتمادبهنفس بیشتری خواهند کرد. چه مواجهه با باخت در یک بازی بسکتبال باشد و چه تلاش برای یادگیری یک نت موسیقی جدید روی ویولن، هرکدام فرصتهای یادگیری قدرتمندی برای ایجاد اعتمادبهنفس در نحوه مدیریت احساسات کمتر مطلوب مانند ناامیدی، سرخوردگی و اضطراب فراهم میکنند.» این همان راهی است که بچهها انعطافپذیری میسازند.
اگر دوستی از من درباره نحوه فرزندپروری بهتر مشاوره میخواست، به او میگفتم که از اجازه دادن به بچهها برای پرسه زدن کمی بیشتر، نترسد. به او میگفتم اضطراب خودش را به بچههایش منتقل نکند و در عوض، آنها را تشویق کند تا کارها را خودشان انجام دهند. بروید سگ را ببرید! بروید از بیلی در انتهای خیابان بخواهید بازی کند! این کار به آنها اعتمادبهنفس میدهد؛ چیزی که با بزرگتر شدن رشد خواهد کرد و به نفع آنها خواهد بود.
فرزندم گفت: «من سریع نیستم. همیشه تگ میشوم.» در آن زمان، مطمئنم چیزی مثل این به او گفتم: اما تو در پیانو عالی هستی! آه. دور کردن بچهها از ناراحتی ایده چندان خوبی نیست. این روزها یاد میگیرم وقتی بچههایم ناراحت هستند، گوش دهم و همدلی کنم. من سؤالاتی میپرسم مانند: «حست چطور است؟» و «بعدش چه کار خواهی کرد؟» برای فرزندپروری بهتر در سال جاری، تصمیم گرفتهام در ناراحتیاش در کنارش باشم تا او یاد بگیرد چگونه خودش از پس آن بربیاید.
اگر بچهها در اتاق خواب خود تکنولوژی نداشته باشند، شبها بهتر میخوابند. همچنین، اگر بچهها از تکنولوژی پشت درهای بسته استفاده نکنند، احتمالاً تصمیمات آنلاین بهتری خواهند گرفت. دکتر لیزا دامور (Dr. Lisa Damour) میگوید به همین دلایل، دور نگه داشتن دستگاهها از اتاق خواب اولین قانون او برای والدین است. در خانواده ما، ما همچنین به عدم استفاده از دستگاهها در زمان وعدههای غذایی و ماشین نه میگوییم. من میخواهم بتوانم با بچههایم صحبت کنم و ارتباط قویتری بسازم. هرگز برای بازنگری در قوانین خانه دیر نیست.
میام که من هم در مورد انتقاد بیش از حد یا سختگیری درباره تکالیف مدرسه بچههایم مقصر بودهام. اما برای فرزندپروری بهتر، مسیر دیگری را انتخاب میکنم. دکتر دامور میگوید که انتقاد بیش از حد از بچهها یا انتظار کمال داشتن میتواند «به اضطراب، عزتنفس پایین و ترس از شکست منجر شود.» هیچکس این را نمیخواهد. پس در عوض، بیایید اهداف واقعبینانهای را تشویق کنیم و به جای نتیجه، تلاش آنها را جشن بگیریم. و بیایید به بچههایمان اجازه دهیم بدانند که کامل نبودن اشکالی ندارد (و این را به خودمان هم بگوییم!).
منبع و اعتبار علمی مقاله:
این مطلب بر اساس مقالهای از مری جو وایس (Mary Jo Wyse) و با استناد به دیدگاههای کارشناسان برجسته، همراه با تحلیلها و راهکارهای اختصاصی در شبکه اوقات فراغت بازنویسی و تدوین شده است.