داستان اون خری رو شنیدین که گشنه و تشنه برمیگرده به اسطبلش و صاحبش یه سطل آب و یک سطل یونجه جلوش میزاره. ولی خر بلاتکلیف به هر دوتا سطل زول میزن و نمیتون انتخاب کن که اول تشنگیش رو برطرف کن یا گشنگیش رو! خر بیچاره یکم بعد میمیره. از گشنگی و تشنگی. شاید با خودمون فکر کنیم اینکه خر بود وگرنه هیچ آدم عاقلی بلانصبت اونقدری خر نیست که نتون وقتی که باید انتخاب کن! تصمیم بگیره. تصمیم درست نه! فقط تصمیم (گرفتن-انتخاب کردن).
وقتی خودم رو جای خر داستانمون میزارم کاملا درکش میکنم. هم گشنه‌ام و هم تشنه. آب و غذا هم هست. حالا فقط باید انتخاب کنی کدوم رو اول بخوری. پس چرا نمیکنی؟ چون گاهی مردن راحت تر از انتحاب کردن. (البته تا وقتی که نمردی) میخوایم شروع کنیم ولی نمیدونیم از کجا! میخوایم انجام بدیم ولی نمیدونیم اول کدوم.
خر عزیز ما اگر کور بود زنده میموند. چون نمیدید که سرش رو به سمت کدوم سطل دراز کرده و همین که دهنش به آب یا یونجه میخورد برای رفع نیازش به خوردن ادامه میداد. بدون اینکه به این فکر کن که از کجا شروع کنم.
اون فقط شروع میکن. اینکه قبل از شروع کردن به این فکر کنیم که کدوم انتخاب میتون بهتر یا درست تر باشه مثل کوبیدن آب در حاون ه. چون وقتی شروع میکنیم خوب و بدی که قبلا بهش فکر میکردی معنای جدیدی پیدا میکنن. معنایی که فقط با "شروع" درکش میکنیم.
نمیدونم شما صبح هاتون رو چطور شروع میکنین. صبح های من سخت و پر دلشوره شروع میشه. چون نمیتونم انتخاب کنم. ساعت رو میبینم که جلو میره و من هنوز دارم به این فکر میکنم که از کدوم یا از کجا شروع کنم. عادت های تازه ای رو توی خودم دارم پیدا میکنم. بیشترشون مکانیزم دفاعی در شرایط سخت هستند. مثلا همین انتخال نکردن. تا جایی که میشه تصمیم گرفتن رو به تعویق میندازی. اونقدری که دیگه اصلا به انتخاب کردن فکر نمیکنی و فقط میخوای این آشوب تموم شه. پس بازم انتخاب نمیکنی.
هر روز فرصتی برای دوباره شروع کردن. حتی هر لحظه. درست که روزها و دوران پرچالشی رو دارم تجربه میکنم. درسته که سخت برام نسبت به آینده خوشبین باشم. ولی همه اینا با تمرین و تکرار بهتر میشن. همین که دیگه به جا زدن فکر نمیکنم. به خودکشی یا دیگه سراغ مواد نمیرم, نشون میده قوی تر شدم. حالا باید روی ذهنم کار کنم. روی باوری که نسبت به خودم دارم. همین من و آروم تر میکن و بهم کمک میکن تا توی شرایط مختلف بتونم سریعتر تصمیم بگیرم. مدام باید از نقطه های امنی که مکانیزم دفاعیم میخواد برای خودش بسازه بیرون بیام. باید کارهایی که ازشون ترس و اظطراب دارم رو انجام بدم. نباید از نشون دادن خود واقعیم واهمه‌ای داشته باشم. شاید این قضیه به کودکیم برگرده. ولی من دیگه کودک نیستم.
تهران - خرداد ۱۴۰۳
