روز دوشنبه دایی ام بعد از حدود یکسال و نیم دست و پنجه نرم کردن با سرطان ریه فوت کرد.دایی ام عادت داشت سیگارش رو با مانده ی سیگار قبلی روشن میکرد روزی چند بسته سیگار می کشید.بعد از حداقل ۴۵ سال سیگار کشیدن مداوم دکتر بهش گفته بود کم کن ولی کم نکرد هر چی دلش خواست کشید حتی وقتی ریه اش به فنا رفته بود باز هم کشید اونقدر کشید که دیگه ریه اش نتونست دود رو قبول کنه.دایی ام شاید تو زندگیش چیزی های زیادی داشت و چیزهای زیادی هم نداشت منتها طبق میل دلش هر چقدر خواست سیگار کشید درسته سرطان گرفت ولی همون چند صباحی که زنده بود طبق میل خودش زندگی کرد.خیلی دلم میخواست یه جوری بود می فهمیدم سرچشمه ی اعتیاد به سیگارش چی بود؟کاستن از اضطراب؟ترس از زندگی نکرده؟به عنوان یه مسکن موقتی؟گم کردن معنا تو زندگی؟نارضایتی از زندگی؟
آخه آدم باید یه چیزی اش باشه که دست به رفتار اعتیاد گونه بزنه همین جوری نمیشه بافور و سیگار رو روشن کرد؟کجای دلش اضطراب گیر کرده بود که با اعتیاد به سیگار داشت خاموشش میکرد؟چرا یه نفر خیلی میخوره؟یکی خیلی کار میکنه ۱۶ تا ۱۷ ساعت کار در روز؟یکی مواد میزنه؟ریشه ی این استرس ها و اضطراب ها چیه؟
چی میشه که یه آدم میشه دشمن خونی و درجه یک خودش؟چی میشه که زخمهایی که ما خودمون به خودمون میزنیم هیچ کس و ناکسی نیمتونه به ما بزنه؟خداوکیلی ناکس تر از خودمون تو ضربه زدن به خودمون هست؟چرا بعضی وقتها همه ی تلاش مون اینه که تا میتونیم در حق خودمون دشمنی کنیم؟دشمن تر از خودم به خودم کیست؟چون دوست دشمن است شکایت کجا برم؟