گاه

گاهی نباید ماند

گاهی برای ماندن باید رفت

گاهی دلم میخواهد دور باشم ، دور از این آدم ها آنقدر دور که حتی صدایشان در ذهن نیاید و در فهم نگنجد ، از آنها که گاه خندیدند به من و گاه زجر دادند مرا

گاهی دلم میخواهد آدم نباشم

که گاهی شرح حال آدمی ممکن نیست

گاهی دلم میخواهد دور از بیقراری شبانه باشم

تا شاید آرام گیرد این دل بیقرارم

گاه باید سکوت میکردم ، نباید پشت سرم را میدیدم ، باید کر میشدم ، لال میشدم،چرا که گاهی بیخیالی معجزه میکند

گاهی با خود میگویم ای کاش من ، من نبودم که گاه به خود ستم بسیار میکردم

گاه از زندگی خسته میشوم

آنقدر خسته که چای قند پهلو خستگی ام را دو چندان می کند

گاهی دوست دارم دور از سختی های بی پایان این دنیای دو روزه باشم

اما ...

زندگانی زیباست ، خدا هست ، ایمان هست و زندگانی گاه خنده و گاه گریه دارد

گاهی دلم که بی تاب میشود

بر آسمان خشک دلم ، باران حکمفرما میشود

و به قول عمو خسرو شکیبایی گاه سر کارهایی که برای دیگران میکنی باید منت گذاشت تا آنان ، آنرا کم اهمیت ندانند

هر چند دنیا همطوره زیباست

ولی ای کاش این " گاه ها " گاه به واقعیت تبدیل میشد

متن : @arefsaeidi83