
عصر آن روز دلم مثل خیابان،حاضر و آمادهی نم باران شده بود
از خانه بیرون زدم تا حال دلم عوض شود
اما خیابان آنقدر شلوغ بود که به یکباره دلم گرفت برای تنهایی دسته جمعی آدم های این شهر شلوغ!
به هرکس که نگاه می کردم در شکایت بود
متعجب مانده ام این دنیا به کام کیست.!؟
خیابان ها خفقان گروهی آدم های خستهی این جهان است
و خیابان ها موج های فریاد هائیست که مردمان آنرا در تنهایی خود می بلعند
شاید تنهایی را دوست داریم
شاید عادت کرده ایم با خودمان تنها باشیم.)
گاهی اوقات تنها که باشی ، نگاهت معنادار و دقیق تر می شود
چیز هایی که میبینی ، دیگران نمی بینند
در خیابان زود تر از همه میفهمی پاییز آمد و ابرها،آسمان را محکم در آغوش کشیدند
میتوانی بی توجه به اطراف،ساعت ها چشم به آسمان بدوزی و تولد باران را نظاره گر باشی!
اما میدانی عیب تنهایی چیست؟
عیب تنهایی این است که خودت تصمیم میگیری ، خودت تنها به خیابان میروی و خودت به تنهایی قدم میزنی
اما زمانی که پشت میز،گوشهی کافیشاپ مینشینی و خود خودت میشوی ، آنگاه تنهایی دوست داشتنی میشود و چشم هایت را بر عیوب آن میبندی.
اما حال که کافه هارا بستند،برگ های زرد آرزوهایم را سنگفرش دلم کردم
کنده های سوختهی رویا را بغل زدم و شب ها خواب باران را می دیدم و در خودم گم شده ام
گم شدن را در خانه تمرین کرده بودم،توی کمد ها،پشت لباس ها،پشت مبل،بعد ها در پیاده رو ها و در خیابان ها . هر بار در یک پیاده رو و هر بار در یک خیابان
و در میان موج و دریا ها
میان برگ و پاییز
میان باد و طوفان
و در میان آب و آتش
تنهایی ام را دوست می دارم
در میان آشناینم اما غریبه
اما غریبه بودن در بین آشنایان را هم دوست می دارم.
متن:@arefsaeidi83