
تویِ اون سرما ، دوتایی روی همون نیمکت فلزی همیشگی نشسته بودیم .
اون که ساکت بود؛منم از اون ساکت تر . دوتایی داخل اون سکوت، فقط به بخارایِ بازدم خودمون توی اون هوای سرد نگاه میکردیم .
وقتی داشتم به بخارایِ بازدم خودم نگاه میکردم،یهو یاد نفسام افتادم...
نشستم پایِ شمردن بخارهای کیسه های هوایی:)
۱.......۲......۳.......۴
یهو با خودم گفتم اگه بخار پنجم نیاد بیرون چی؟
اگه بخار بعدی نیاد بیرون اونوقت چیکار کنم ؟
یهو بلند بلند فکر کردم و گفتم : اگه بمیرم رو سنگ مزارم مینویسن جوان ناکام...:)
در همون حالت که داشت دستای سردشو با بخار نفساش گرم میکرد گفت : اصلا میفهمی داری چی میگی ؟ حالت خوبه ؟
وقتی با صداش سکوتُ شکست یهو به خودم اومدم و گفتم : امممم هیچی .
بعد همونطور که به یاد آخرین بخار نفسم بودم گفتم : کاش مست بودم...
با خنده به حالت تمسخر گفت : تو که اهلش نیستی
_ اهلش نیستم ولی خب اگه مست باشم نمی فهمم چخبره و خیلی راحت حرفای دلمو میزدم؛تازه دیگه اینطوری روی سنگ قبرم نمینویسن جوان ناکام:)
_ اولاً که خدانکنه.دوماً اشکالی نداره که ، توهم مست شو...
منم که از خدام بود نخورده مست کردم و شروع کردم همهی حرفای دلمو بهش گفتم .
اون شب تا خود صبح ، تویِ اون سرما مست بودم.
بعد اون شب هر وقت منو میبینه صدام میزنه آقای مِیزَدِه.
منم میخندم و بهش میگم : همهی حرفامو نادیده بگیر ؛ چون اون شب مست بودم
بعدش میشینیم و کلی میخندیم...:)
و انسان هر از گاهی باید مست شود تا شاید معنی زندگی را بهتر بفهمد و بفهماند.
پ.ن: داخل این داستان ، دوم شخص داستان،میتونه هر فردی باشه?