
دو سه ماه پیش تصمیم گرفتم زندگیم رو تغییر بدم.
حق داشتم.اوضاع مناسبی نداشتم.به شدت افسرده بودم.تا به حال هرگز انقدر توی وضعیت بدی نبودم و این افول برام جدید بود.تمرکز نداشتم و هر شب کابوس میدیدم.اضافه وزن و ظاهرم به شدت اذیتم میکرد و از آینه فراری بودم.بابت قضایای کرونا و بلایی که سرمون میومد هر روز پنیک اتک داشتم و تازه فهمیده بودم که برخلاف تمام تلاشهام برای تلقین من واقعا از انگزایتی رنج میبرم و هیچ آدم نرمالی برای رفتن سرکوچه لازم نیست خودش رو از سه روز قبل آماده کنه.
تصمیم گرفتم زندگیم رو عوض کنم.کمی سرچ کردم و توی یوتیوب چند تا ویدئو دیدم.یه سری نکته رو یادداشت کردم و تصمیم گرفتم یه روتین سالم برای زندگیم بسازم.ساده به نظر میاومد.هر روز باید صبح از خواب بلند میشدم.یک لیوان آب میخوردم.از روتین غیرمنطقی و بسیار سختی که برای خودم چیده بودم ورزش صبحگاهی انجام میدادم.بعد طبیعتا صبحانه میخوردم.بعد صبحانه مثل یک انسان بسیار پروداکتیو پشت میز مینشستم و سعی میکردم ادای عکسهای پینترستی رو دربیارم.بعد از آن هم ورزش عصرگاهی و کمی کتاب خواندن.قبل از تصمیمم برای تغییر لایف استایلم به طور میانگین روزی هشتاد صفحه کتاب فیزیکال و دو فصل کتاب الکترونیک میخوندم.بعد از این تغییر لایف استایل روزانه فقط کتاب فیزیکال میخوندم که از لحاظ کمی و کیفی کمتر از قبل بود.بعد هم باز کمی به کارهایم میرسیدم.کمی ترجمه میکردم و کمی مینوشتم.بعد هم آمادهی خواب میشدم و قبل از خواب یک بار دیگر ورزش میکردم.مهمترین چیز این بود که حتما روزی دولیتر آب میخوردم.طبق تحقیقاتم برای همه چیز مناسب بود.
طبق انتظاراتم زندگیام باید به طور جادویی تغییر میکرد و تمام مشکلاتم حل میشد.
نشد.
اون قدر که میخواستم وزن کم نکردم، تمام کارهام روی هم تلنبار شد، از برنامهی کتابخوانیم عقب افتادم و بدتر از همه، دو لیتر آب روزانه باعث نشد احساس غم و خفگی که روم سنگینی میکرد حتی یک سانتیمتر جا به جا شه. این که سهله، حتی پوستم هم بهتر نشد.
بعد از مدتی احساس کردم که اشتباهه.زندگی نباید اینطور باشه.نباید هر شب با استرس برای ورزش سنگین صبح و نگرانی برای کارهای انجامنشده خوابید.نباید برای آب خوردن ریمایندر گذاشت و نباید کتاب خوندن رو اجباری کرد.
روتین جدید رو متوقف کردم و چند روز فکر کردم.فکر کردم و فکر کردم.چرا؟چرا جواب نداد؟من قبلش تحقیق کردم.کلی امید داشتم.کلی ذوق داشتم.میخواستم یک شبه آدم جدیدی بشم.حتی یک روز دو و نیم لیتر آب خوردم!
پس چرا هنوز خودم رو دوست نداشتم؟
فهمیدم که مشکل تنفر خودم از ظاهرم و ناراحتی عمیقی که توی وجودم مهر شده بود با دو لیتر آب روزانه و خسته کردن خودم از ورزش حل نخواهد شد.نمیتونم با شلوغ کردن سر خودم فراموش کنم که درونم چه قدر سیاه و خالیه.
باید راه دیگهای پیدا میکردم.طبق معمول به کتابها برگشتم.این بار با تمام وجود میخواستم بهتر بشم.فهمیدم که به تنهایی از پسش برنمیام ولی در شرایط فعلی نمیتونم از یه متخصص کمک بگیرم.میدونم که نمیتونم به راحتی و به سرعت حلش کنم.فهمیدم که باید به خودم زمان بدم.باید آروم حلش کنم.صبور باشم و در عین تغییر دادن زندگیم به خودم اجبارش نکنم.
و هر روز دو لیتر آب بخورم.