برف، خیلی آرام می بارید به طوری که زمین را تنها لایه ای نازک از دانه های برف متحد پوشانده بود. باد ارام می وزید و فضای میدان خالی از انسان را اگر نه ترسناک تر، غم زده تر کرده بود. چالز به چند متری میدان که رسید ورقه ی کوچکی که روی ان نشانی را برایش نوشته بودند از جیب پالتو اش بیرون اورد و نگاهی به ان انداخت. چشمان تیزبین اش را ده پانزده سالی می شد که به زمان باخته بود و از این قمار _که هنوز هم پابرجاست_ یک جفت چشم کم سو تر به یادگار نگاه داشته بود. ورقه ی کاغذ را جلوی چشمانش دور و نزدیک می کرد تا در فاصله ای مناسب چشمانش کلمات روی کاغذ را شکار کنند. راهش را ادامه داد که در امتداد ان به میدان خالی از سکنه ی دهکده می رسید. چالز نمی دانست که ساعت چند است و همین عذابش می داد. ساعت جیبی مورد علاقه اش را گویا که فراموش کرده بود اما هر چه تقلا می کرد نمی توانست به یاد اورد که ساعتش کجاست. روی میز ارایش همسرش یا در اشپزخانه. شاید هم روی میز کارش زیر پرونده ها مدفون شده باشد. با خودش می گفت: “این میدون که حتما میدون اصلی دهکده ست ولی کسی پیداش نمیشه. حتما دو یا سه بعد از نصفه شبه!خدا لعنتشون کنه. ببین چه جور جاهایی ادم رو می فرستن اونم این موقع شب!” همین طور غرولندکنان به راهش ادامه داد تا دست اخر به میدان رسید. تازه درهمان لحظه بود که چالز دریافت که میدان اصلی دهکده در حقیقت حوض بسیار بزرگی ست که خالی از اب است و تنها دانه های برف کف حوض شنا می کنند.تماشا کردن این حوض عظیم برایش حزن انگیزبود. چیزی را در درون او به جنبش در می اورد که چالز نمیدانست که چیست. شاید نفرت است؛این هوای سرد و طاقت فرسا همراه با این ماموریت بی موقع و این دهکده ی متروک و غم زده دست در دست هم داده بودند تا این حس را در چالز به وجود بیاورند. از نگاهش به حوض عظیم الجثه دریافت که سیاهی شب به قلبش نفوذ کرده است.قلبش را به درد میاورد و این یکه و تنها بودن در این دهکده که حتی یک خانه ی روشن هم در ان یافت نمی شد بر در قلبش می افزود. همین طور دور میدان قدم میزد. قدم می زد و غرولند می کرد.“ اخه این موقع شب...اونم تا این سرما! زنم راست میگه شغل من خیلی مسخرست. شاید واسه همین که هر دفعه این بهم میگه دلم می خواد که بکشمش! " با خودش، مغزش و همسرش کلنجار می رفت و دور میدان قدم میزد که نگاهش به چیزی برخورد که تمام صداهای داخل مغزش را به ناگاه خفه کرد. باریکه ای از خون روی برف مشخص بود و کل مسیر حوض را دور می زد. به قدری باریک که می شد چالز اصلا متوجه اش نشود اما چشمان کمسو اش شیطنت کردند و این باریکه ی مخوف خون را نشان او دادند. قلبش تند می زد و ترسیده بود. نه جلو تر می رفت و نه عقب تر. خشک شده بود. ارام کاغذ نشانی را از جیب پالتواش دراورد و نگاهی انداخت. قلبش را از روی سینه احساس می کرد، به طرزی که اگر کمی تند تر می زد ممکن بود که از سینه بیرون بجهد! دور میدان زد،متوقف شد و به مسیرش ادامه داد. هنگامی که از میدان یا همان حوض عظیم الجثه دهکده دور می شد ان قدر ترس به عمق وجودش راه یافته بود که حتی جرات نمی کرد که دوباره نیم نگاهی به ان بیندارد. چالز دوست داشت که مثل کودکی هراسان، زیر پتویی قایم شود تا شاید ترسش کمی تسکین یابد.اصولا ادم ترسو و بزدلی نبود اما این دهکده و حوض هراس انگیزش، این دهکده ی غمگین و ملول، به دلایلی او را تا سر حدمرگ ترسانده بود. ان باریکه ی خون روی برف، هوشش را ربوده بود و ترس را به جای ان داخل مغز، لا به لای سیم پیچی های مهندسی شده چپانده بود. دوباره به کاغذ نشانی نگاهی انداخت: "بعد از چراغ مغازه ی کفش فروشی کوچه ی سمت راست"
رسیده بود. به کوچه که رسید ترسش دو چندان شد چرا که از اسمان شب هم تاریک تر می نمود و انتهای ان اصلا مشخص نبود. " نه ادمی پیدا میشه، اونم از خون توی حوض اینم که ازاین کوچه ی متروکه. نه نه! هر کاری کنن این جا نمی مونم اصلا اخراجم کنن باید هر چه سریع تر این جا بزنم بیرون! " اماده ی بازگشتن از همان مسیری بود که از ان امده بود و عزمش را برای ان جا نماندن جمع شده بود که... کور سوی نوری در انتها ی کوچه دید که قبلا ندیده بود ولی این کور سوی نور جوری می نمود گویا که از ازل ان جا بوده. چالز یقین داشت که همین چند لحظه ی پیش کوچه از تاریکی شب لبریز بود اما حالا چشمان بازنده اش به قمار زمان، کورسوی نوری در امتداد ان دیده بودند. شجاعتی در دلش احساس می نمود که می پنداشت تا زمان خارج شدن از این دهکده ی منحوس احساس نخواهد کرد. اما خب چه کند که شجاعت هم به مانند ترس و غم و عشق به یکباره به قلب ادمی هجوم می اورند. وارد کوچه شد. به دقت به همان کورسوی نور می نگریست و دستش را به دیوار سمت راست کوچه گرفته بود تا مبادا این کوچه ی مخوف او را در خود ببلعد. به انتها ی کوچه که رسید از ان کورسوی نوری که تا به ان موقع از ان مراقبت کرده بود خبری نبود و یک چیز حکم فرما بود:تاریکی. اصولا تاریکی در بسیاری از جا ها حکم فرماست چه در این کوچه چه در قلب من و شما و یا دیگری! چشمانش را بست تا نفس عمیقی بکشد و تا بتواند بر اوضاع و بر خودش مسلط شود. گذر هوا را از بینی تا ریه دنبال می کرد. دم.بازدم.دم.بازدم...
