به چند متری نظافت چی که رسید ایستاد. سکوت عمیقی در فضا حاکم بود سکوتی که بیش از ارامش بخش بودن، هراسناک می نمود. تنها صدایی که به گوش می رسید صدای برخورد تی با دیواره ها یا کمی بعد از ان صدای برخورد تی با چرخ دستی اش بود. از پشت سر که او را می نگریست چیزی حافظه اش را عذاب می داد؛گویا بین خاطرات دور کودکی به دنبال یک چهره بود که همچون یافتن ادمی نیکو میان ادمیان معاصر کاریست بس دشوار! مرد نظافتچی همچنان که تی می کشید گویا حضور کسی را در پشت سرش متوجه شده باشد و یا سنگینی نگاهی را بر روی خود احساس کرده باشد، نگاهی به سرش انداخت. لبخندی به درازای صورت گلگونش نمایان شد.
_ اوو چالز تویی؟ به من گفتن که تو اومدی!
چالز حالا او را شناخته بود. با این که ابدا با منطق زمینی جور در نمی امد کاملا اطمینان داشت. با دستپاچگی ای که حاکی از حیرت و خوشحالی تواما بود گفت: " عمو ورنون... شما این جا چی کار می کنید؟ "
با این که چهل سال ا ز اخرین باری که او را دیده بود می گذشت چهره اش اصلا تغییری نکرده بود و همچون کودکی چالز جوان می نمود. عمو ورنون به سمت چالز رفت و او را در اغوش کشید و چند ثانیه ای همان جا نگهش داشت.
_ تو هم می خوای همین دور و ور مشغول شی چالز؟
+ نه.. یعنی نمی دونم. من اصلا نمی دونم که این جا کجاست!از دیشب که اومدم تو این دهکده گیر افتادم. شما این جا چی کار می کنین؟
_ خب می بینی که چالز. من این جا کار میکنم!
+ اره ولی چی کار؟ همه چی عجیب و غریبه! حتی خود شما هم الان باید هفتاد سالتون باشه نه؟
چالز که به ناگاه این نکته را در یافته بود مغزش درد گرفت. گویا سرب داغ در ان ریخته باشند یا ناگهانی میخی در ان فرو کرده باشند.
_ وایسا ببینم تو با کی اومدی این جا؟
+ لوسیوس... همون که سیاه پوشیده. می گفت اسمم لوسیوس فردریکه!
_ لوسیوس؟ عمو ورنون کمی تامل کرد و ادامه داد: اهان لوسیوس! پس اصلا نگران نباش چالز کارت سریع راه می افته. پارتیت کلفته!
+ اخه مگه اون کیه؟
عمو ورنون دستش را روی شانه چالز گذاشت، نگاه تسکین امیزی به چشمانش کرد و گفت: " اون مرد خوبیه چالز. نگران نباش همه چی درست میشه." چالز کلافه بود. از پنجره ی اتاق کنار دستیشان، به پیرمردی که ارام روی تخت خوابیده بود می نگریست. پیرمرد رنجیده نمی نمود اما شکسته چرا. چالز بدون این که خودش دلیل آن را بفهمد احساس عجیبی در دل می کرد. گویی پیرمرد را از جایی دور می شناخته و حالا که او را در این وضعیت می یابد برایش سخت ناگوار است. چالز که اثارغم در چهره اش همچنان که ابرو نمایان است پیدا بود، روبه عمو ورنون کرد:
+ عمو می دونید که ساعت چنده؟
_ نمی دونم چالز. تو فکر میکنی چنده؟
چالز مغزش ذق ذقی کرد و سرگیجه ای به او بخشید که قدرت سرپا ایستادن را از او می گرفت. به ناچار روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد. عمو ورنون تی اش را توی چرخ دستی اش گذاشت و کنار او نشست. ملتمسانه به عمو ورنون چشم دوخت و گفت: " واقعا شما نمیدونین که ساعت چنده؟ " به ناگاه ساعت دقیق ان لحظه برایش از وضعیت گنگی رکه به ان دچار بود، با اهمیت تر می نمود.
_ چالز چه فرقی داره که ساعت چنده؟ هان؟ تا حالا بهش فکر کردی؟
اری عمو ورنون درست می گفت چه فرقی می کند؟ زمان یا در ذهن ماست یا واقعی است بنا بر این یا رنجی مندرج است ساخته ی ذهمان یا رنجی مقدر و اندازه گیری شده! خط کش انتظار! حال هر دو روی زمین نشسته بودند و به دیوار تکیه زده بودند. چالز نای سخن نداشت.
+ نمیدونم. فقط دلم می خواد یه چیزی رو بدونم! از ندونستن خسته شدم!
_ خب چی می خوای بدونی؟
+ همه چیز رو. چرا این جام؟ اصلا این جا کجاست؟
_ این جا بیمارستانه چالز. یه بیمارستان با کلی تخت که هیچوقت تموم نمیشن!
+ پس من چرا این جام؟
_ نمی دونم که میوتنم الآن بهت بگم یا نه...
+ اخه اون مرده همون که مشکی پوشیده اون فقط من رو ته کوچه پیدا کرد و بعد کلید کرده بود که یه در انتخاب کنم و منم...
_ در سمت چپ انتخاب کردی. میدونم چالز. منم همین کارکردم.
+ خب پس منم میشم نظافتچی این جا؟ اخه من که خودم کار دارم!
_ معلوم نیست. البته امیدوارم! اخه نظافتچی ها کارشون از همه اسون تره.
+ خب اینا کین روی این تخت ها؟
_ ادمایی که دارن می میرن دیگه. مثل هر بیمارستان دیگه ای.
+ ولی این جا اصلا مثل بیمارستانای دیگه نیست!
_ ببین چالز مثلا همین پیرمرده که نگاش می کردی می دونی که چند سال این جاست؟ صد و سی سال!
چالز شتابزده و با صدای بلندی گفت: " صد و سی سال؟ " عمو ورنون با اشاره ی دست از او خواست که ارام باشد و گفت: " بله! اصلا هر چند صد سال تا وقتی که کارت رو درست انجام بدی. جسمت این جا امنه. همین!”
+ کارم رو؟ چه کاری؟
چالز!
صدای لوسیوس توجه چالز را از عمو ورنون منحرف و به خودش جذب کرد. با قدم های ارام به چالز نزدیک می شد. " اونه هاش...اومدش... " همین که سر بر گرداند تا این جمله را به عمو ورنون بگوید دیگر اثری از او نبود! عمو ورنون همچون ارزو های جوانی ناکام بخار شده بود و به نیستی پیوسته بود.
_ چه طوری چالز؟ ببخشید که تنهات گذاشتم اخه کاری پیش اومد که نمی شد منتظر بمونه. قرار بود کسی رو بفرستن پیشت بالا؟ دیدیش؟
+ فکر کنم بله.
_ خوبه چون جورج همه چیز این جا رو میشناسه. سوالات پرسیدی؟
جورج؟ چالز پیش خودش فکر کرد که کسی به نام جورج ندیده است ولی شاید عمو ورنون خودش را به جای جورج مذکور سر راه چالز قرار داده بود. همین نکته باعث شد تا چالز برای اولین بار از زمان نوجوانی، دلش برای او تنگ بشود اما چون نمی خواست که مبادا مشکلی برای او پیش بیاید سکوت پیشه کرد.
_ متوجه شدی که کجایی؟
+ راستش نه خیلی. فقط در این حد که که این جا یه جور بیمارستانه که اگه کارم رو درست انجام بدم جسمم این جا در امان می مونه. ولی چیزی حالیم نشد.
_ خب دقیقا همینه که میگی. مادامی که تو برای من کار کنی می تونی به زندگی زمینی برگردی
