چالز که دم و بازدمش اصلا منظم نبود چشمانش را به دست یاری مرد سیاهپوش، لوسیوس، دوخت. تمایلی به گرفتن دست ان مرد نداشت ولی از تجربیات دقایق گذشته این طور استنباط کرد که بی احترامی به این مرد ایده ی خوبی نخواهد بود.پس از این که به کمک لوسیوس برخاست. برف را از روی پالتواش تکاند و همچون طفلی که به دنبال مادر خود می گردد سراسیمه در انتظار فرمان بعدی مرد سیاهپوش بود.
_ خیلی خب چالز. لطفا برو و در سمت چپ را باز کن. من هم پشت سرت میام.
چالز به سمت در رفت و روبه روی ان متوقف شد. احساس عجیبی درون خود متوجه شد. گویا که در و او همانند دو اهن ربا همدیگر را جذب می کنند. در چوبی، قدیمی بود اما ابدا قدیمی نمی نمود! چالز دستش را روی دستگیره گذاشت ان را چرخاند و وارد شد. تاریکی مطلق! چشم های چالز نه تنها کورسوی نوری نمی یافتند بلکه حتی امیدی هم به یافتن ان نداشتند. چالز احساس می کرد به جای خون گرم، اب سرد رودخانه ای، درون رگ هایش جاریست و همین سبب می شود تا حس کند که از درون در حال منجمد شدن است. پاهای کرخت شده اش تصمیمی برای حرکت نداشتند و تنها عضو بدنش که همچنان همکاری می کرد مغزش بود . ان هم نصفه و نیمه! همانطور که احساس می کرد در قعر اقیانوس تاریکی معلق است،دستی به پشتش خورد.
" خیلی خب چالز از این طرف "
هم صدا و هم دست،چالز را از جایش پراند اما همین که دستور مغزش مبنی بر اشنا بودن ان صدا را دریافت کرد، ارام گرفت. لوسیوس به راه افتاده بود و چالز در کمال حیرت او را می دید! نوری بسیار ملایم مسیر حرکت لوسیوس را روشن کرده بود که چالز منبع ان را نمی یافت. پشت لوسیوس به را افتاد تا این که با هم به میزی رسیدند؛میزی شبیه به میز منشی! مردی طاس و لاغر اندام پشت میز نشسته بود. لوسیوس را که دید از صندلی اش برخاست و گفت: " سلام اقای فردریک " . رو به چالز کرد و گفت: "خوش اومدین اقای هنریک" لوسیوس عصایش را(که چالز ان را هم تا لحظه ندیده بود) به سمت دری که در پشت سر مرد طاس نمایان بود گرفت و گفت: "همه چی منظمه؟ " مرد طاس پاسخ داد: "صد البته!بله"
چالز آن در را هم قبل از اشاره ی لوسیوس ندیده بود. احساس می کرد که هیچ چیز آن جا به او نمایان نخواهد شد مگر با اراده ی مرد سیاهپوش! لوسیوس به چالز اشاره ای کرد و او را به دنبال خود راه انداخت. چالز که همچنان از این که مرد طاس به او خوش آمد گفته و همین نکته که اسم او را میدانسته است، متعجب بود،پشت سر لوسیوس به راه افتاد. لوسیوس در را باز کرد،کنار ایستاد و رو به چالز گفت: " بفرما تو چالز. این جا همه چی روشن میشه!" همین که چالز به درون قدم گذاشت نور سفیدی چشمانش را اذیت کرد. دستانش رو به روی ان ها گرفت تا به این سفیدی عادت کند. راهروی طویلی را در پیش رو می دید که مملو ازدرهای بسته اند. پیش خود فکر کرد که چه قدر شبیه به بیمارستان است. دستانش را که از جلوی چشمان بر داشت،لوسیوس را کنار خود دید. به ناگاه دیگر تاب نمی اورد و همچون کودکی که به دنبال لقمه ای غذاست یا همچون گناهکار اعدامی ای که به دنبال بخشش است استر پالتو لوسیوس را گرفت و گفت: "اقا خواهش میکنم ازتون لطفا به من بگید که کجام. التماستون می کنم " و هق هق گریه را سر داد. لوسیوس دستی به روی سر چالز کشید و همچون پدری نوازش کرد. حتی سر چالز را به سینه اش فشرد تا دلداری اش بدهد.سر چالز را از روی سینه خود برداشت و به چشمانش نگاه کرد. نگاهی عمیق که تنها چالز می توانست به قدرت این نگاه پی ببرد. _ ببین چالز اصلا نگران نباش. این جا قرار نیست به تو اسیبی برسه من به تو قول می دم. فقط یه سری از تشریفات الزامیه. اگه چند دقیقه صبر کنی همه چیز رو متوجه میشی. باشه؟ در ضمن لازم نیست این قدر من اقا صدا کنی. می تونی مثل بقیه تو این جا صدام کنی.
چالز که صدایش همچنان تحت تاثیر گریه اش بود گفت:
_ خب این جا چی صداتون می کنن؟
_ این جا...تو همون لوسیوس صدام کن
چالز دستمال جیبی اش را در اورد و اشک هایش را پاک کرد.
_ باشه خب.لوسیوس. حالا باید چی کار کنم؟
اما لوسیوس ان جا نبود! چالز خود را در ان راهروی سپید بی انتها تنها یافت. در دوردست جایی که چشمانشبه زحمت تشخیصمی دادند مردیرا در حال نظافت دید. تی خود را به روی زمین می کشید و هر چند ثانیه صدای خفیف چرخ دستی اش به گوش می رسید. چالز چند لحظه ای همان جا ماند و تامل کرد. بازهم یقینداشت که تاقبل از غیب شدن لوسیوس کسیرا در رهرو ندیده است اما دیگر برایش تعجب برانگیز نبود چرا که ادمی است که با طبیعت محیط خو می گیرد و نه بالعکس! در راهرو به راه افتاد تا شاید بتواند از مردنظافتچی اطلاعاتی به دست اورد. مسیر نگاهش بین پنجره های اتاقها در نوسان بود. گهگاه افرادی را روی تخت تشخیص میداد که به ارامی خوابیده بودند پیش از پیش یقین می برد که " این جا باید یه جور بیمارستان باشه! "
