با رفتن نسرین خانم از خانه حالا حاجیه خانم و عبدالله خان پس از مدت ها فرصتی پیدا کرده بودند تا مانند دوران جوانی و سرخوشی و چالاکی گل بگویند و گل بشنوند. از دوران نامزدی و از آنهم شیرین تر دوران خواستگاری و آمد و شدهای اولیه و آشنایی خانواده ها که در موردعبدالله خان الحق هم طولانی به حساب می آید به طرزی که همسالان عبدالله خان در کوچه وخیابان ایشان را دست گرفته بودند برای لودگی و مسخره بازی خاطر عبدالله خان را آزرده می کردند و به ایشان می گفتند: "اگر همین تعداد را به خواستگاری ملکه ی انگلیس رفته بودی قطع به یقین تا به الان بله را گرفته بودی!" اما عبدالله خان توجه ای به حرف آن ها نمی کرد و برای خواستگاری بعدی شیرینی می خرید و به پای ابوی می افتاد که "آقا جان تو رو به قرآن قسم که بار آخر است" و دروغ هم که نمی گفت یکی از همین خواستگاری ها هم دست آخر، بار اخر شد و ابوی حاجیه خانم در نهایت رضایت دادند که این وصلت سر بگیرد.البته آن موقع هم، همسن و سالان عبدالله خان که جز لودگی کاری نداشتند ایشان را در کوچه و خیابان دست میگرفتند که "حاجی(ابوی حاجیه خانم) دیگر از پول پای چای خریدن دادن خسته و زاری بوده که عاقبت رضایت داده است."
عبدالله خان به معنای واقعی کلمه,مرد خانواده اند. از فسق و فجور تنفر دارند و خلاف شرع را نمیپذیرند. ایشان الکل را هم کار این خارجی های خیر ندیده ی از خدا بی خبر کافر می دانند که با صد دوز و کلک و بزک و بازی روانی، الکل را به خورد مردمان دنیا می دهند که هم آن ها را از کار بی کار کنند و هم خودشان پول به جیب بزنند و از همه مهم تر دین ما را قبضه کنند و ایمان ما را سست بنمایند که در مورد عبدالله خان کور خوانده اند و شکر زیادی میل کردند و اصلا کسی اعم از خارجی و وطنی غلط بکند که بخواهد ایمان ایشان را خدشه دار بکند. هر چه قدر که ایشان از محصولات خارجی و فرنگی بیزار اند در عوض عاشق محصولات وطنی و داخلی و تولید هموطنان خودمان اند،به طرزی که هر جا که می نشستند می گفتند:
"مگر همین ایران خودمان کم خوب است؟ همین میوه های خودمان می ارزد به صد تا باغ آن خارجی های مفت خور از خدا نترس که لنگ روی لنگ انداخته اند و بزک کردن محصول و تولید دوزاری خود آن را به خورد عوام میدهند و جهت سهل تر شدن مفتخوریشان یک لیوان آب هم روش سر می کشند که مطمئن باشید آن هم از آب دریای خودمان است." یکی از محصولات وطنی که عبدالله خان همواره بر آن تاکید داشتند کشمش بود. همیشه در جمع دوستان و فک و فامیل در می آمدند که " آقا این کشمش طبیعی مملکت خودمان چه عیبی دارد که شما اینقدر به فکر محصولات اجنبی هایید؟"
اصولا ایشان عرق کشمش را نجسی نمی داند و برعکس می فرمایند که "داروست اقا دارو! سردرد دوا می کند تا بیا برس به این کمر درد بنده که امان از روزگارمان در آورده است" و از آن جا که کشمش ها همه تولید خاک خودمان هستند دیگر هیچ مسئله ای خاطر ایشان را آزرده نمی کرد.
یکی از دوستان بسیار نزدیک عبدالله خان هم با نام اکبر اقا در اینگونه مسائل کاملا به ایشان هم نظر و هم راستا اند و هر از چند گاهی با عبدالله خان می نشینند و تجدید دیدار می کنند و از قدیم و ندیم ها می گویند و خلاصه اوقات خوشی را با هم سپری می کنند اما نه عبدالله خان و نه اکبر اقا با اینکه این که مراسم تجدید دیدارشان با حضور همسرانشان برگزار شود، موافق نیستند و از این رو هر وقت یک کدام از عیال هایشان خانه را برای یکی دو روزی خودمانی می کند, سریعا هوس تجدید دیدار به سرشان میزند. عبدالله خان هم فرصت غیبت نسرین خانم را مغتنم شمردند و رو کردند به حاجیه خانم که: "زن مگر تو مسلمانی نمی دانی؟ چند وقت است که به آن خواهر نازنینت یک سر نزدی؟ یک جو عاطفه نداری؟ به خداوندی خدا که شرم دارد! اصلا خلاف شرع است. زن مثلا تو مکه رفته ای." حاجیه خانم مومن و از خدابترس هست اما از آن زن های ساده و هالو هم نیست که به همین راحتی ها بتوان سرش را کلاه گذاشت. از این رو برگشتند و گفتند: "قربان دهنت بروم! یک سیصدتومن بده که من شیرینی و دو تا کادو برای اکرم و بچه ها بتوانم بخرم." عبدالله خان که فکر این جارا نکرده بودند بعد از این که حدود ربع ساعت نشستند به آه و ناله و زاری که به قرآن این آب باریکه بازنشستگی از گردن من هم باریک تر است این کف دست مثل همین کف سر خاک بر سر مو ندارد حالا تو بیل و کلنگ بیاور و اگر می توانی بکن! دست بر قضا حاجیه خانم توانستند و پس از دریافت وجه مورد نظرشان, شال و کلاه کردند و رفتند فردیس دیدار همشیره گرامی.
عبدالله خان سریعا تلفن را برداشتند و زنگ زدند به رفیق گرمابه و گلستن اکبر آقا که "چه نشستی و آب دستت هست زمین بگذار و بیا این جا و یک توک انگشت هم از ان دوا هایی که برای کمر دردت می زنی بیاور شاید مرهمی برای این دندان درد ما هم شد."
این شد که اکبر اقا با یک پلاستیک مشکی و دو بطری که احتمال بالا آب زمزم بودند به منزل عبدالله خان رسید و این دو نشستند به چشم عیال هایشان را دور دیدن و تجدید دیدار!