ویرگول
ورودثبت نام
amudo
amudoسعی دارم بنویسم و بخوانم.
amudo
amudo
خواندن ۱۵ دقیقه·۶ سال پیش

دکتر اورول ۳

_ خب پس بزن دیگه. چیه؟ می خوای مثه فیلما قبلش برام سخنرانی کنی؟ شما آنارشیست ها همتون همینید. فک می کنید که هر کارتون در راستای اهداف والای بشر دوستانه و ضد سیستم فاسد و غاصبگر سرمایه داریه. زارت! یعنی زااارت!

_ کی گفته من آنارشیستم؟

_ اوو. معذرت میخوام جناب! حتما شما سوسیال دمکرات تشریف دارین و این کارتون هم صرفا در جهت یاری و تدوین جامعه است! دکتر عصبانی بود و مثل کودکی که از کوره در رفته باشد، هر جمله اش لحن طعنه و تمسخر گرفته بود. _ نه. نه. من هیچ کدوم از اینا رو قبول ندارم. من اصلا دولت رو به اون صورت قبول ندارم. من لیبرتارینم.(libertarian)

_ اوو. پس یه سوال فنی! اگه یه قاتل سریالی عوضی مثل خودت پیدا بشه وظیفه دولت لیبرتارین شما چیه؟ نکنه مردم خودشون باید بیوفتن دنبال طرف!

_خب معلومه نه از آنارشیسم چیزی حالیته نه از لیبرتارینسم. همون خفه شی بهتره. در اون صورت هم پلیس به وظیفه اصلی خودش عمل می کنه و از جامعه حفاظت می کنه.

_ آره هیچی حالیم نیست. ولی قضیه راس اولبریکت از یادم‌ نرفته. سایت فروش مواد مخدر و سود میلیون دلاری در جهت افکار لیبرتارینسیم. به به! خیلیم عالی. هر کی رو می گیرن در جهت افکار سیاسی و مبارزه ی با اصل دولت مرتکب جرم شده! حتما شما هم همین طوری، بله؟

_نه خیر. البته قضیه راس اولبریکت نمونه ی کاملی از مکتب بود و من اون رو یک قهرمان راه آزادی میبینم. ولی نه. من دلایل خودم رو دارم. راستش همچین دلایل خاصی هم نیستن، شاید حوصلم سر رفته!

دکتر ناخن هایش را می جوید. یک عادت عصبی دیرین که حالا، در زمان خطر، با اقتدار. بازگشته بود!

_ این طوری میگی که حرص من دراری. نه؟ لیوان آب را از جلوی کلی برداشت و دو یا سه قلو‌پی نوشید. کلی خندید و گفت: "نه دکتر، جدی میگم. اصن بهش فکر که کنی چه فرقی داره الان بمیری یا سال دیگه؟ یا اصن فردا یا ده سال بعد؟ هان؟ هیچی "

_ فرقش تو تاثیری که میشه تو آدما گذاشت

_ خب دیگه بسه. تا الان هرچی تاثیر گذاشتی کافیه. ممنون! ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ دکتر احساس سرگیجه داشت. مطب دور سرش برای ثانیه ای چرخید. عینکش را از صورتش برداشت و چهره ی رنگ و رو رفته اش بیشتر به چشم کلی آمد.‌

_دکتر تا حالا کسی بهت گفته خیلی شبیه وودی النی؟ دکتر که تازه از سرگیجه اش رهایی یافته بود، همچنان با صورتی رنگ پریده گفت: "خفه عزیزم.خفه! یا بزن سریعتر یا خفه!

_ باشه پس. می زنم اوکی کلی اسلحه اش را آماده ی شلیک کرد و به طرف دکتر نشانه رفت. دکتر اورول مثل معلمی که روی صندلی اش پونز جاسازی کرده باشند از جا پرید و گفت: " نه....نه... غلط کردم. ببین بیا یه راه حل پیدا کنیم. خواهش می کنم.... خواهش... " کلی آرام دستش را روی دسته ی کاناپه گذاشت و با لبخندی دکتر را نگریست. _ زیادی سخت می گیری دکتر. چه فرقی داره الان بمیری یا نه؟

_ خب اگه فرقی نداره پس ولم کن برم دیگه!

_ دیگه پررو شدی! نگفتم کشتن تو برای من فرق نداره، گفتم مردن تو برای خودت چه فرقی داره؟ مرگ آدم همیشه مشکل بقیست. تو که می میری و سیاهی. همین.

_ تو به بهشت اعتقادی نداری؟

_ وااااای. باز سوال سینمایی کردی تو؟ باید می گفتم "نه ولی به جهنم چرا" و یه گلوله می زدم تو اون کلت! قشنگ می شد نه؟

_ هه. هه. آره واقعا کلی دوباره اسلحه را به سمت دکتر نشانه رفت و دوباره دکتر گفن: "نه....نه... ببخشید!" _پررو نباش. حداقل الان احمق!

_خب...خب... الان باید چی کار منم؟ صبر کنم تا من بکشی؟

_یه جورایی!

دکتر به انتظار عادت نداشت. برعکس، همیشه برنامه های روزانه ی خود را به گونه ای تعیین می کرد که تا جای امکان از انتظار دوری کند. رنگش پریده بود، از پیشانی اش عرق می ریخت و ناخن هایش را گاه و بی کاه با عصبی ترین حالت ممکن می جوید. دکتر رو به کلی کرد و گفت: " واقعا این چیزیه که الی می خواست؟ که تو تبدیل به همچین هیولایی بشی؟ " کلی خونسرد و با آرامش گویا به راستی برای درمان پیش دکتر رفته باشد، گفت: " بیین دکتر، تو خیلی چیزا هست که اصلا نم دونی. هیچی هم از من نمیدونی و چیزی هم از الی نمی دونی؛پس سعی نکن از اون به عنوان سپر برای خودت استفاده کنی! "

_ اصلا همچین قصدی ندارم ولی مطمئنم اگه اون واقعا دوست داشت،حالا هر کی که بود، از چیزی که الان هستس متنفر می شد. حتی این رو هم نمی خوای قبول کنی؟

_ بذار یه خاطره بگم دکتر. چطوره؟ اواخر دوران مریضی الی تصمیم گرفتیم یه مدت بریم منچستر پیش پدر و مادرش. هم می تونست با اونا وقت بگذرونه و خانوادش ببینه، هم این که جاهایی که این همه برای من تعریف کرده بود رو نشونم بده. به محص دیدن چهره ی الی،پدر و مادر اش شوکه شدن. پدر کاملا شکیته شده بود و مادرش هم تا چشم الی رو دور می دید می زد زیر گریه. هر دو خیلی مراقب بودن که جلوش چیزی به روش نیارن ولی با من حرف می زدن. مادرش همش می گفت: " الیزابت من هیچ وقت این شکلی نبوده! خدا می دونه چی به سرش اومده، تو چشماش... تو چشماش... یه غمی هست که تو عمرم ندیدم! ". یه روز که من برده بود خرید یکی از دوستاش غافلگیرش کرد. گویا رفته بود خونه و فهمیده بود که ما کجاییم و سریع خودش رسونده بود. تا الیزابت‌ معرفیم کرد، دوستش شروع کرد که: "خوب تونستس قاب الیزابت ما رو بدزدیا. بردیش اون سر دنیا! " اون روز یه عالمه با هم حرف می زدن و خاطر می گفتن. از شیطون بودن اایزابت تو دبیرستان و خوشگذرونی های اون موقعشون. وقتی که....

_ فکر کردم گفتی دوست نداشت که الیزابت صداش کنن!

_ خب... خب اونا خیلی وقت بود همدیگر ندیده بودن و...

_ و فکر کردم گفتی که الی اهل نیوکاسل بود نه منچستر!

کلی دکتر را می نگریست. درست درون چشم ها. گویا به دنبال پاسخ معمایی هرگز کشف نشده، درون آن ها بود. ناگهان لبخندی روی صورتش پدیدار شد و کم کم جای خودش را به قهقه ای داد به غایت دهشتناک! همچون بیماری روانی با وضعیتی وخیم! بعد دو یا سه ثانیه به خودش آمد و با لبخند گفت: ‌ " ای بابا! راستش فکر می کردم بیشتر از اینا دووم بیارم! قبلش رو کاغذ نوشته بودم منچسترا بعدش خط زدم کردم نیوکاسل! اه! لعنت بهش! " و باز هم می خندید. دکتر که از گذشته هم سراسیمه تر به نظر می رسید، مات و مهبوت کلی را می نگریست. چهره اش نشان از عدم توانایی برای درک موقیعت، می داد. گویا ترس دوباره هوشش را ربوده بود.

_ یعنی.... یعنی ... همه ی اینا...

_ داستان بود. آره. تخیلی تخیلی! البته همیشه این طوری از آب در نمیاد. همین چند وقت پیش تو ایندیانا، به مرد متاهل بودم که می خواست زنش و خودش بکشه! یا یکم قبل ترش یه نقش خیلی تمیز از یه پسر همجنسباز که تو بچگی شاهد قتل بوده، بازی کردم. البته اینا بهترینا نبودن که گفتم!

_ اصل... اصلاً... تو اسمت کلی هست؟ آب دهانش را به زور قورت داد.

_ معلومه که نه مگه احمقم! آره آدرس خونمون رو هم گذاشتم که اگه یه وقت پلی سوالی داشت زحمتشون نشه!

دکتر بیش از هر لحظه ای در زندگی اش، ترسیده بود. "هیچ چیز به جز در آغوش مادر گریستن، این چنین دردها را دوا نیست". این فکری بود که به سرعت رعد از ذهن دکتر گذشت! بدنش شل شده بود و احساس می کرد که قدرت تحرکش را از دست داده. آن قدر خود را غرق در ترس و نزدیک به مرگ تجسم می کرد که کنترل مثانه اش را هم دشوار در دست نگه داشته بود.

_ اما خب... تو چی می خوای؟

_ من فقط می خوام تو رو بکشم. همین!

_ اخه برای چی؟

_ اون به من مربوطه

_ اما... اما... اینطوری..

_خب دیگه دکتر خیلی خوش گذشت. دوس داشتم بیش تر حرف بزنیم ولی خب سوتی دادم دیگه. اشتباه من بود ببخشید!

کلی( یا هر چه که نامش بود) ایستاد و اسلحه اش را رو به دکتر نشانه رفت. دکتر که از شدت ترس روی کاناپه اش دست و پا می زد و هچنان که می گریست، لابه کنان گفت: " نه.... تو رو به خدا نه.... مامان... مامان... خواهش می کنم نه... مامان... مامان... هر کاری بگی می کنم..." کنترل مثانه اش را به کلی از دست داده بود اما حالا الویت زنده ماندن بود نه منزه ماندن! کلی چهره ی دکتر را که غرق در اشک و لابه بود با لبخندی به غایت غیر انسانی و حتی غیر حیوانی ، چرا که حیوانات از سر لذت نمی کشند بلکه از سر احتیاج، دکتر را می نگریست. لبخندش بیش از هر چیزی، غیر زمینی بود! اسلحه اش را پایین آورد و از کنار کاناپه ی دکتر گذشت. دکتر اورول نمی توانست با چشم هاش او را دنبال کند. موقعیتش روی کاناپه، پا ها و شلوارش که غرق در ادرار بود و از همه مهم تر ترس، مانع این کار می شد. به دنبال لحظه ی بود تا شاید و تنها شاید نفس دوباره نفس راحتی بکشد. ناگهان در همان لحظه ای که بیش از همیشه مترصد ثانیه ای رهایی از ترس مشترک تمامی انسان ها بود، ابتدا احساس درد کرد که دیری نپایید. شاید از یک ثانیه هم کمتر! بهد احساس خفگی و سپس فکری در همان بحبحه ی خون و خفگی و خون، به فکرش رسید. پیش خودش گفت: " حالا چانه هایم تکیه گاهی دارند" و مرد. این آخرین لحظات اش بود آن آخرین فکری که ذهنش را روشن کرده بود. کلی چاقو را در گلوی دکتر فرو کرده بود. دسته ی چاقو تکیه گاه چانه اش شده بود و چشمانش که هنوز ترس در آن ها خودنمایی می کرد، به سقف خیره بود.

کلی( یا هر چه که نامش بود) چاقو را از گلوی دکتر در آورد، دو سه قلوپی آب نوشید و بلند گفت: "خب، سه! مرتیکه ی احمق" بار دیگر دکتر را نگریست؛ بعد چراغ ها را خاموش کرد، در را بست و رفت! هیچکش نمی دانست کجا؛حتی خودش! شاید به سمت چهارمی.



پایان




داستاننویسندگیرمانداستان کوتاه
۳
۰
amudo
amudo
سعی دارم بنویسم و بخوانم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید