من زیستن را بلد نیستم
مگر در خواب؛ به جز دیشب!
مردی با سایه ای بلند مرا آزرده ام می کرد.
مردی خالی از تلالو نور
پر ز کینه و تبلور جور
خالی از شادی و خنده
پشت در، پیش شیطان، کز کرده!
او مرا آزرده ام می کرد!
من می شنیدم خنده های شیطان را
پشت در، منتظر
پیش خود گفتم که گر نروم
خالی از عشق کنم میدان را
پس به سمت در راه افتادم!
مرد چهره اش پنهان
پشت سایه شیطان
می خندیدید و پیدا بود
که غم در کالبدش مهمان!
او مرا آزرده ام می کرد!
چهره اش را جایی دور دیده بودم
پیش از ازل در صف شیطان
گویی که لغزیده بود و به خطا
آمیخته بود در صف انسان!
گفت: انسان به عشق بیمه خواهد شد
جانش در این راه هزینه خواهد شد
گفت که شیطان مرا گفته
گر نگرانت کرد، بر تو، چیره خواهد شد!
او مرا آزرده ام می کرد.
چهره اش تاریک و مبهم بود
خنده اش گویا که من بودم
آمد نور و چهره اش لخت شد
او دگر او نبود که من بودم!
خنده ای مرموز و رمزآلود
چهره ای خونین و دردآلود
پی شیطان گشتیم اما او
رفته بود؛ در دیده ی ما بود!
او مرا آزرده ام می کرد!