
هر روز صب که پا میشیم تا شب که میخوایم به خواب بریم، خصوصا وقتی بیکاریم، تو رویا فرو میریم و چیزایی رو آرزو می کنیم. این قضیه بین همه آدما مشترکه. ینی فرقی نمی کنه ثروتمند باشه یا فقیر. هرکسی یه سری آرزو داره واس خودش. خب ایرادی هم نداره. ولی ایراد از اونجایی شروع میشه که چیزایی رو که داره نادیده بگیره و چیزایی رو که نداره واسش دغدغه بشه. ینی نیمه خالی لیوانو همیشه ببینه. اینجاس که زندگی کم کم داره تلخ میشه. جوری که حتی اگه به چیزی که آرزوی شب و روزش بوده میرسه، هیجانش در مورد اون ارضا میشه، روز بعدش اونو فراموش میکنه میره تو نخ یه چیز دیگه ای که نداره. تو این شرایط، دیگه باید با دلخوشی و خوشبختی وداع کنه. چون هیچی دیگه خوشحالش نمیکنه و همیشه غصه ی چیزایی رو که نداره میخوره. به این حالت میگن: کمال طلبی یا کمالگرایی یا ایده آلگرایی یا هر اسمی که شما بگید. کمال گرایی دشمن خوشبختیه. اول چیزایی رو که داریم کمرنگ میکنه برامون(با پررنگ کردن ایرادای جزئی شون) بعدش چیزایی رو که نداریمو به رخمون میکشه و مارو تشنه ی آرزوهای بعضا محال میکنه. هر وقت هم که یه آرزومون برآورده میشه. سریع اونو از چشممون میندازه و آرزوی بعدی رو پیش رومون میذاره.
نقطه ی مقابل کمالگرایی(نیمه خالی)، قناعته(نیمه پر). قناعت کلید خوشبختیه. به این معنی که هرچی داریم کیفشو ببریم و ازش بهره بگیریم. هرچی هم که نداریم با تلاش بدست بیاریم و بازم کیفشو ببریم. بهمین سادگی. (ولی چرا دیگه کسی به فکر قناعت نیس؟ دلیلش روشنه. قناعت در تضاد با سیاست مصرف گراییه که طیف سرمایه دارا پیش گرفتن. جنس تولید کن، تبلیغ کن، بفروش. مهم نیس کسی لازمش داره یا نه. تو فقط تبلیغ کن. بهش القا کن که لازم داره. اگه اون محصول نباشه زندگیش مختل میشه. بعد طرف همه زندگیش بشه فلان مدل گوشی و فلان لباس مارک و .... تو هم سودشو ببر...)
ببین بحث از کجا به کجا رسید. امیدوارم سبک زندگیمونو بر اساس قناعت طراحی کنیم و دلخوشی و خوشبختی رو از خودمون دریغ نکنیم.
پی نوشت:
یک بزرگواری فرموده: اي فرزند آدم! اگر از دنيا به قدري كه تو را كفايت كند خواهي، بدان كه كمترين مقدار از دنيا كفايتت مي كند و اگر از دنيا بيش از اندازه اي كه تو را كفايت كند خواهي، بدان كه همه دنيا هم بسنده ات نخواهد كرد.