این مطلب, جمع بندی دو بخش دیگر مقاله است. اگر هنوز مطالعه نکرده اید از این لینکها استفاده کنید: قسمت اول - قسمت دوم
تصویر کلی : وضعیت خاص و فراگیر
این نوشته دو موضوع را به طور موازی دنبال کرد و حالا زمان آن رسیده که پایان این دو رشته به هم متصل شود. موضوع ذهن اشغال شده و موضوع راه حل های جمع گرا, دو مساله مجزا هستند که در شرایط کنونی جامعه ما با هم همپوشانی پیدا کرده اند. ما در یک وضعیت خاص و فراگیر هستیم.
افراد زیادی ذهنشان در اشغال مسائل کلانی است که شاید زندگی و آینده شان را تحت تاثیر قرار داده, بدون اینکه قدرتی در تغییر آنها داشته باشند - بدون اینکه راه حل روشن و دقیقی برای بهبود وضعیت داشته باشند و حتی بدون اینکه شناخت درستی از وضعیت و ساز و کارهای پیدا و پنهان داشته باشند.
آنها پیوسته در معرض بمباران اطلاعات در شبکه های اجتماعی و رسانه های دیگر قرار دارند, با هر ترند (Trend) و هشتگ جدید توجهشان به سمت دیگری کشیده می شود. اخبار بد به سرعت پخش می شوند و به خاطر ماهیت هشدار دهنده شان مخاطب بیشتری دارند پس ما بیشتر در معرض روایات منفی قرار می گیریم. هر موضوع جدیدی موج واکنش جدیدی به همراه دارد که گاهی موضوع را مهم تر از آنچه هست جلوه می دهد (برنامه های تلویزیونی عاشق پوشش دادن به این واکنش ها هستند)
در چنین شرایطی از خود می پرسیم نقش ما در برابر این معضل خاص چیست؟ من چه کاری می توانم برای بازماندگان آتشنشانان ساختمان پلاسکو انجام دهم؟ من چه کاری می توانم در قبال گران شدن داروهای سرطان انجام دهم؟ من چه کاری می توانم در برابر قدرت طلبی فلان جناح سیاسی انجام دهم؟
اینجاست که میل به اثرگذاری و تمایل ابراز وجود وارد صحنه می شوند. ما در قالب تنها ابزاری که در اختیار داریم یعنی حرکت های جمعی به ابراز واکنش طبیعی مان می پردازیم. در وجدان ما, بی تفاوتی جرم بزرگی است پس باید به مردم و همفکران خود بپیوندیم و فشار اجتماعی را بر روی مسئولان بیشتر کنیم.
رفته رفته ما دچار توهم اثرگذاری می شویم (توهمی به شدت اعتیاد آور!) وقتمان را صرف تایید یا جنگیدن با آدمهایی می کنیم که آنها هم مثل ما جزو مردم عادی هستند و قدرتی برای ایجاد تغییر ندارند. ما شروع به اظهار نظر و متقاعد کردن همدیگر می کنیم در حالی که حتی اگر شما من را متقاعد کنید فقط می توانم برایتان آرزوی موفقیت کنم!
ما باورهایمان را زندگی می کنیم
در بعد شخصی چه بلایی سر ذهن ما می آید؟ ما درگیر موضوعاتی هستیم که بیشترین توانمان برای تغییر آنها محدود به ابراز واکنش طبیعی مان است. این موضوعات بیشمار هر کدام ذره-ذره منابع ذهنی مان را به خود اختصاص می دهند: حافظه - تمرکز - انرژی - روحیه و ... تا جایی که وقتی به مسائل شخصی و اولویت دار زندگی خود می رسیم, ظرفیت کافی برای پرداختن به آنها وجود ندارد.
شاید حتی شما جزو افرادی نباشید که به ابراز واکنش می پردازند اما وقتی که در معرض این حجم از اطلاعات غالبآ منفی قرار داریم ذهن ما شروع به الگویابی می کند. مسائل مختلف و گاهی نامربوط را کنار هم قرار می دهد تا به یک نتیجه گیری برسد که این نتیجه گیری ها اکثر اوقات شامل سردرگمی - نارضایتی - احساس ناتوانی - ناامیدی و بدبینی است.
ما برای حل مسایل سخت دنیای شخصیمان نیاز به روحیه داریم. نیاز به ذهن شفاف, خوشبینی, امیدواری, احساس توانایی و خلاقیت داریم. با ذهنی که دچار باور های منفی از محیط پیرامون و دنیای خارج از کنترلش است چه کار می توانیم بکنیم؟
وقتی افراد زیادی یک باور را پذیرفته باشند آن را تبدیل به حقیقت می کنند. اگر افراد زیادی باور داشته باشند که قیمت یک کالای خاص بالا خواهد رفت, همه برای خرید اقدام می کنند و با افزایش تقاضا و محدودیت عرضه, ارزش آن کالا هم افزایش پیدا می کند. همین اتفاق در زندگی شخصی ما می افتد و باورهای ما, حقیقت آینده را رقم می زنند.
حرف آخر
با جامعه ای پر از آدمهایی با ذهنهای اشغال شده که هر روز در چرخه ای از تکرار نگرش منفی یکدیگر گرفتار شده اند, یک جامعه قابل کنترل توسط هر سیستمی خواهیم داشت. این یک امر اجتناب ناپذیر است که ذهن بخش عمده ای از جامعه همیشه در حال دستکاری شدن است, گاهی توسط جناح های سیاسی, گاهی توسط رقبای تجاری, گاهی توسط حکومت, گاهی توسط قدرت های خارجی و...
این شما هستید که انتخاب می کنید به این بخش از جامعه تعلق داشته باشید یا نه. شاید بد نباشد دفعه بعدی که با یک ترند جدید روبرو شدید از خود بپرسید که این جریان منفعت چه گروهی را می تواند تامین کند و چه گروهی را تحت فشار قرار می دهد؟ گاهی وقتها جواب واقعی این سوالها به عقل جن هم نمیرسد.
