برای بار دوم، در یک سال سخت سرما خورده بودم. قبلا اینجوری نمیشد. قبلا سرماخوردکی های ریز و خفیف بود و شاید یه سرما خوردگی عظیم. ولی این سال، دوبار سرما خوردم. شدید. بدن درد. سردرد و از همه بدتر، چرک گوش و حلق و بینی آزارم میداد. این بار بر خلاف سالهای قبل، مرخصی گرفتم و تا می توانستم خوابیدم.
بار دوم، یادم هست که در عرض سه روز، سه بار به مطب سه دکتر مختلف مراجعه کردم. اولی، به نظرم دکتر نبود. برای همه آمپول و سرم شبیه به هم نوشته بود و احتمالا به فکر چرخیدن چرخ درمانگاه خصوصی بود. بیماران با حال نزار که بین هم لولیده بودند، از داروخانه همانجا دارو میخریدند و در همان تخت های سفت و بدون ملحفه و بالشت درمانگاه برای سرم یک لیتری دراز می کشیدند.
دکتر دوم، مطبی آرام داشت. بدون معطلی. با یک ماما همسایه بود. با دقت گوشم را بررسی کرد و بر خلاف همه دکترها با خیال راحت کلی آنتی بیوتیک نوشت، با دستور مصرف روزی دوتا. او هم با لبخند گفت داروها را از داروخانه فلان جا بگیرم. دکتر سوم اما، دکتری بود در درمانگاه. درمانگاهی نزدیک بازار. درمانگاهی که همیشه شلوغ است و پر تردد.
وقتی هنوز حالم خوب نبود و از تب و لرز به خود می پیچیدم و از سرمای پتو رضایت کافی نداشتم، به فکر افتاد که در خبر ها گفتند، چین درگیر بیماری خطرناکی شده. یاد دفعه قبلی افتادم که سرماخوردگی من با ابولا مقارن شد. یا یکباری هم دقیقا با آمدن تب کریمه کنگو؛ دستگاه گوارشم ریخته بود به هم. سال دوم دانشگاه بودم. همه این ها گذشت و من هنوز یاد آن شب می افتم که به خودم دلداری دادم که بیماری عجیب چینی را نگرفته ام. بیماری که با آن یک هو، مردی یا زنی، سرنگون میشود و روی زمین می افتد. اما روز بعد که بعد از دوازده، سیزده ساعت از خواب بیدار شدم، خواهش کردم از مادر که تمام رخت و لباس ها را جدا بشوید. بشقاب و قاشق و لیوان یکبار مصرف بخرد و از من فاصله بگیرد. همه اینها گذشت تا شبی که دنبال ماسک و دستکش و محلول می گشتم.
قبل از آن راحت تر پیدا شده بود. قبل از آن که هنوز سوار مترو می شدم و هنوز خبری از سفر مهمان ناخوانده به ایران نبود، برای ایمن ماندن از آلودگی های احتمالی مترو ماسک می زدم و محلول ضدعفونی کننده یا پد الکلی هم برای تمیز کردن هنذفری همیشه داشتم. اما با آمدن خبر فوت دو نفر به خاطر کرونا در ایران، محلول و دستکش در داروخانه ها تمام شد و قیمت ها سر به فلک کشید. پرواز قیمت ها برابر بود با پرواز خوش خیالی های من. من همان شبی که لرزان بودم و تب میکردم، با خودم میگفتم کرونا هیچ وقت سراغ ما نخواهد آمد. میگفتم کو تا کرونا به ما برسد. اما رسید. میهمان ناخانواده از راه رسید و بهارمان را گرفت. نوروز را گرفت. شبد عید و خیابان گردی و خرید را گرفت. حالا بعد از نود روز هم بیخیال نیست و قرار است حالا حالا ها با ما بماند. بماند برای همزیستی با ما. یا بماند برای قوی کردن ما. نمی دانم.
