دست بکش. این را همین حالا به خودم می گویم. دست بکش از تبدیل شدن به نسخه ای بهتر از خودت. این را در فضای مجازی می خوانم. نمی خواهم نسخه بهتری از خودم باشم. می خواهم همین باشم. می خواهم کلمات را کنار هم بچینیم و بالاخره آنقدر بنویسم که یک روز نوشته هایم بشوند کتاب و برای کتاب هایم جشن امضا بگیرم. پس برای نسخه بهتری از خودم شدن باید کلی کاغذ سیاه کنم.
نمی خواهم حتما در لوکس ترین هتل شهر اقامت داشته باشم. در یک ویلای درجه چندم اقامت میکنم تا بعدا در هتل مورد علاقه خودم، یا هتل خودم اقامت کنم. پس باید برای نسخه بهتری از خودم شدن تلاش مضاعف کنم. برای نسخه بهتری از خود شدن باید دست بکشم از جلب نظر این و آن و باید تا می توانم روی خودم و توانایی هایم کار کنم.
این ها را می گویم که شاید تسلی خاطر خودم باشد. خاطری که از دیشب دوباره منتظر جنگ است. منتظر صدای پدافند است. منتظر صدای انفجار است. این ها را می گویم به خودم که نمی دانم دلار 262 هزار تومانی را بخرم که وقتی دلار 300 هزار تومان شد حسرت نخورم، یا منتظر بمانم و بعد از توافق احتمالی دلار حوالی 200 هزار تومان را بخرم. این ها را به خودم می گیوم که از جنگ می ترسم. راستش از غزه شدن تهران می ترسم. از نبودن عضوی از خاناوده می ترسم. از نبودن آب و غذا می ترسم. آری انسان که مسافر زمین است؛ چرا نباید به هبترین شکل ممکن زندگی کند و از این مسافرت کوتاه لذت ببرد؟
این ها را می گویم برای خودم که دو برابر حقوقم اقساط دارم و خودم هم دقیقا نمی دانم چطور قسط پرداخت میکنم. این ها را برای خودم می گویم که برای تولد 16 سالگی خواهرم 12 میلیون تومان فقط هزینه شام داده ام. برای تولد پنج سال پیشش فقط یک میلیون و هفتصد هزار تومان هزینه شام و چای و کیک دادیم، ولی حالا فقط شام دوازده میلیون تومان شده است. جالب است که همه در حال مقایسه قیمت ها هستیم و جالب تر از آن این است که چرخ های این اقتصاد در حال چرخیدن است و معلوم نیست چه تعداد استخوان در زیر این چرخ ها له شده اند. همه به پاساژ های شلوغ و کافه های متعدد و آخر شب های پر هیاهو نگاه می کنیم؛ اما امان از آن خانه محقر پایین شهر؛ که پدر خانواده روی موتور خایابن ها را گز کرده و حالا فقط به اندازه کرایه خانه موجودی دارد و برای نان هم پولی نمانده. بقالی محله هم که حالا تنها سوپر مارکت آن ناحیه شده است دست پسران وارث افتاده و به این راحتی ها نسیه نمی دهد. این اقتصاد این گونه در حال حرکت است.
این ها را به خودم می گویم که منتظر توسعه اقتصادی ایران بودم و هستم. این ها را به خودم می گویم که از آمدن اسنپ و تپسی خوشحال بودم؛ چون کیک اقتصادی ایران در حال بزرگ شدن بود؛ اما حالا با آمدن جنگ، اقتصاد هر روز لاغر و نحیف تر می شود.
بیخیال جنگ. باید دست بکشم از نسخه بهتر از خودم شدن و از مسیر لذت ببرم. باید بنویسم باید بخوانم. از اول پاییز خواسته ام در نیمه دوم سال مرتب باشم و متعهدانه هر روز کمی شعر بخوانم. مهر رو به پایان است و حالا کاری نکرده ام. شاید همین امروز باید از غزلیات سعدی بخوانم. حافظ را یک بار خوانده ام و حالا مانده سعدی. بعدا هم باید شاهنامه بخوانم. باید از این کمالگرایی دست بردارم. باید هر زمانی جلوی فرصت سوزی را بگیرم و شعر بخوانم به جای گوش دادن به کلیپ های روانشناسی زرد اینستاگرام.
