
بعضی وقتها آنقدر بعضی حرفهای با اهمیت و مهم را میشنویم و میخوانیم که دیگر برای ما عادی شده و از اهمیت آن غافل میشویم.
حتما خاطرتان هست که در دوران ابتدایی این حکایت کوتاه از گلستان سعدی را در کتاب فارسی به ما میآموختند.
یکی را گفتند:عالم بیعمل به چه ماند؟
گفت:به زنبور بی عسل!
مشابه این مطلب و حرف را هم بارها و بارها به طرق مختلف شنیدهایم،خواندهایم و دیدهایم.
اما اگر خوب و صادقانه بنگریم می بینیم که در واقع آن را باور نکردهایم و به درستی در زندگی شخصیمان پیاده نکردهایم.
نشانه آن این است که،شاید کتاب زیاد بخوانیم،آموزش زیاد ببینیم،به مطالب آموزنده زیاد گوش بدهیم،اما در عین حال ممکن است میزان عملکردمان هیچ تناسبی با آموختههایمان نداشته باشد.
من خودم سالها این اشکال را در رفتارم داشتم.
به اشتباه فکر میکردم هرچه بیشتر کتاب بخوانم و آموزش ببینم،مطالب آنها در من درونی شده و به صورت ناخودآگاه در رفتار و سبک زندگیم پیاده خواهد شد.
فکر میکردم کار اصلی این است که مطلب آموزنده خوب را پیدا کنی و آن را مطالعه کنی و بدانی و تمام!
در واقع مرحله عمل کردن آموختههایم را،اتفاقی درونی میدانستم که خود به خود در اثر یادگیری مطالب حاصل میشود.
به همین خاطر هیچ وقت بعد از دانستن یک مطلب،برنامهای منسجم برای اجرای آموختههایم نداشتم و فقط حریصانه به دنبال یاد گرفتن مطلب بعدی بودم.
اما وقتی به خودم آمدم و مسیر طی شده این سالهای عمرم را خوب و منصفانه بررسی کردم،متوجه شدم که یکی از بزرگترین ضعفهایم،نداشتن برنامه مشخص و مدون برای عمل کردن به دانستههایم بوده است.
در واقع مهمترین مرحله یادگیری که همان اقدام و عمل کردن است را به دست تقدیر سپرده و از ناخودآگاهم انتظار داشتم که آن را در زندگیم پیاده نماید.

اما امروزه به درستی به این بینش رسیدم که عجله کردن در خواندن و شنیدن مطالب هیچ کمکی به یادگیری واقعی من نمیکند.
یاد گرفتم که مطالب را باید به صورت مستمر و تدریجی و با آرامش و تمرکز فراوان آموخت و هرچند وقت یک بار باید مطالب را مرور کرد تا بتوان به درک عمیقتر از آنها دست پیدا کرد.
یاد گرفتم که برای یادگیری درست،چند مرحله مهم را باید در نظر بگیرم.
اول اینکه خوب بگردم و مطالب آموزشهای درست و منسجم را پیدا کنم.
سپس برای یاد گرفتن مطالب برنامهریزی داشته باشم و به مرور و پیگیر به صورت مرتب و منظم یادگیری را انجام دهم.
هر از چندی،در میان یادگیری توقفی کنم،دانستههای قبلی را بازنگری کرده و برای بهتر آموختنِ در ذهنم،آنها را مرور کنم.
یاد گرفتم که برای اینکه آموختههایم بخشی از وجودم بشود،باید یادم باشد که یادگیری یک پروسه منفعلانه نیست،بلکه فعالانه است.
ما فقط با مصرف کردن یاد نمیگیریم،بلکه با خلق کردن است که یاد میگیریم.
در واقع،یادگیری با گوش دادن به یک آموزش حاصل نمیشود،یا با منفعلانه خواندن یک کتاب اتفاق نمیافتد.
چون در این حالت خالق آن اثر دارد به جای من کار میکند،اما در واقع من خودم هم باید برای یادگیری کاری کنم.
چرا که وقتی به آن مطلب مسلط بشوم دیگر به تعلیم دهنده آن وابسته نیستم.
تصمیم گرفتم که بعد از یادگیری هر مطلب،برنامهای هم برای اقدام کردن به آن آموخته داشته باشم.
برای این منظور،بعد از دانستن هر نکته و آموزشی،سعی میکنم با توجه به نیازهای خودم هدفی در ارتباط با مطلب آموخته شده برای خودم در نظر بگیرم.
بعد از آن یک دلیل و چرایی برای رسیدن به این هدف از دیدگاه خودم،تعیین می کنم.
سپس یک برنامه اقدام فوری و عمل کردن برای خودم در نظر میگیرم و خودم را به انجام آن کار،متعهد می کنم.
این مرحله آخر یعنی اقدام کردن که در ادامه پروسه یاد گرفتن اتفاق میافتد موجب شده است که تاثیرات متفاوت یادگیری را در زندگی شخصی خودم به عینه ببینم و به همین خاطر،آن را به دیگران نیز توصیه کنم.
به شما نیز پیشنهاد میکنم که راهی برای عملی کردن به آموختهها و دانستههایتان پیدا کنید تا بدین طریق یادگیری شما به درستی تکمیل شود و بتوانید اثر مثبت آن را در زندگیتان ملاحظه بفرمایید.

در پایان از شما صمیمانه تشکر می کنم که نوشتار من را مطالعه کردید و مشتاقانه امیدوارم که شما همچنان پیگیر مطالب دیگر من نیز باشید.
دوستدار شما
علی میرکمالی
دوشنبه
ششم شهریورماه یکهزار و چهارصد و دو
1402/6/6
باکمال احترام از شما دعوت می کنم؛« ۱+۵باید و نبایدِ تنظیم خواب برای افزایش تمرکز»که من به تازگی در سایت ویرگول منتشر کردم را نیز بخوانید،بدانید و به کاربرید:
اگر مایل به دیدن مطالب کاملتر و ویدئو های بیشتر در زمینه یادگیری مهارت هستید،به شما پیشنهاد می کنم که به کانال تلگرام من به آدرس زیر بپیوندید: