
آدمها گاهی آنچنان در متن زندگی گرفتار میشوند که همه آرامششان از دست میرود. منظور از این آرامش چیزی متفاوتتر از آسایش است. گاهی میشود آسایش هست اما آرامش نیست و گاهی بر عکس، در عین سختی و گرفتاری آرامش هست.
آرامش به درون انسان برمیگردد که یک تکیهگاه و لنگرگاه داشته باشد و یک افق روشن و طلایی که هربار در آن مینگرد جای خودش را پیدا کند و از آیندهاش مطمئن شود.
بسیاری از ناآرامیهای ما ریشه در عدم اطمینانهای ما دارد. عدم اطمینانهایی که یا از گذشته ما ریشه گرفته و یا متصل به آینده ناآمده است. گذشتههای ما سرشار از کمکاریها و خطاهاست. لبریز از وقت تلف کردنها و بیهدفیها و هرکدام از اینها چون بذر گیاهی سمی و مزاحم، آرامآرام روییده و باغچه امروزمان را بیریخت و بیخاصیت کرده است. گذشته خراب ما امروزمان را گرو گرفته و اجازه آرامش نمیدهد. اما مهمتر از گذشته که البته قابل جبران و اصلاح است، آیندهای نامعین است که برای آن برنامه و نقشه روشنی نداریم و نمیدانیم که از این به بعد باید چهکار کنیم. اینجا نقطه عطف ناآرامیهای ماست. اگر برای آینده طرحریزی نکنم این ناآرامی دمار از روزگارم درمیآورد و آیندهام را مثل گذشتهام تیرهوتار میکند.
