ویرگول
ورودثبت نام
یک روان شناس
یک روان شناساینجا می نوسم از احساسم، از فکرم، از عواطفم، از کتابایی که می خونم. می نویسم اون چیزایی رو که فقط اینجا میشه گفت.
یک روان شناس
یک روان شناس
خواندن ۱ دقیقه·۷ سال پیش

وقتایی که حالم خوش نیست میام و مینویسم

وقتایی که حالم خوش نیست میام و مینویسم، اما وقتایی که حالم خوبه یادم میره بنویسم حتی اگه بخوامم کلمات به ذهنم نمیان. انگار سختی یه تلنگر میزنه بهم و مغزم فعال میشه. متاسفانه رنج برای رشد لازمه. کافی نیستا لازمه لازم. هر رشدی در خودش یک رنج نهفته داره. مثل رنج تولد. به دنیا اومدن یه ضربه ی خیلی بزرگ برای نوزاده. از جایی که توش همیشه غدا فراهم بوده و خیلیم گرم و نرم و امن بوده یهو با فشار و طی یک کشاکش جانانه میاد بیرون. جایی که آسایش کمتره اما خب تو محیط قبلی دیگه برای رشدش هیچ ظرفیتی نبود. میاد تا رشد کنه. کمی که بزرگتر شد برای رشد بیشتر مجبوره بره مدرسه و از خونه مقداری دور شه. همین دوری بعضی از بچه ها رو دچار اضطراب می کنه. و بعد ها در طی زندگی رنج های دیگه هم اتفاق میفته مثل رفتن به شهر یا کشوری دیگه برای تحصیل، ازدواج، فرزند آوری و تبدیل نقش ها، تلاشای مخلتف برای پیشرفت و .... . گفتن دیگه بدون رنج رشد میسر نمی شود. همون گنج. رشد گنجه دیگه مگه نه؟

اخرین سختی تو دنیا برای رشد مرگه. وقتی که دنیا دیگه گنجایش ما رو نداره میریم. درست مثل رحم مادر. حتما وقتی نوزاد متولد میشه سلولای رحم میگن بیچاره از بینمون رفت و کلی برامون گریه و زاری میکنن. وقتیم ما از دنیا میریم همین اتفاق میفته حتما. اما باید رفت تا بزرگ شد و رشد کرد.

چرا رنج رو به جدایی ارتباط دادم؟

دوستت دارم مادرم.

مادر
۱۰
۰
یک روان شناس
یک روان شناس
اینجا می نوسم از احساسم، از فکرم، از عواطفم، از کتابایی که می خونم. می نویسم اون چیزایی رو که فقط اینجا میشه گفت.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید