امروز داشتم یه برنامه تلویزیونی آمریکایی رو می دیدم که تو اون افراد میومدن و جلوی چند هزار نفر آدم استعدادهایی رو که داشتن نمایش می دادن. نمایشا بعضا خوب و گاهیم خیلی بد بود. بعضیام یه سری کارای الکی و بی معنی از نظر من انجام می دادن. من نگاه می کردم و متعجب بودم از جملاتی که از بیننده های حاضر در استودیو می شنیدم: wooow, oh my god, its excellent و ... . من چرا این نمایشا اونقدر هیجانیم نمی کنه که فریاد بزنم و طرفو تشویق کنم؟ چرا اینا انقدر زود احساساتی میشن و هیجاناتشون درگیر میشه؟

آیا من از ابراز هیجاناتم شرم دارم؟ آیا ازشون میترسم؟ اصلا آیا من میتونم اونارو تشخیص بدم؟
فعلا تا اینجاشو داشته باشیم.
شما نظرتون چیه؟