ویرگول
ورودثبت نام
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
خواندن ۳ دقیقه·۳ ماه پیش

من کافی هستم ...

لزوما از تکرار مکرر این جمله حس کافی بودن پیدا نمیکنی، باید دست به اقدام بزنی تا به باور برسی
و این جمله ای بود که از دوره مبارزه با کمال گرایی یاد گرفته بودم، باید دست به اقدام بزنی،
بیش از بیست و یک ساله که با احساس ناامنی مداوم زندگی کردم
بیش از ده ساله که بیماریم تشخیص داده شده
اندومتریوز
یه درد مزمن ناشناخته که دیر تشخیص داده میشه و هنوز درمانی نداره
بیش از شش ساله سعی کردم با طلاق خودمو از بخش بزرگی از درد و رنج تحمیلی خلاص کنم
بیش از سه ساله که با ترک شغل سعی کردم بخش بزرگ دیگه ای از اضطرابم رو حذف کنم، استرس شغلی
و بیش از دو ساله که با انزوا تونستم آدمهای سمی رو از زندگیم محو کنم
و درست یک سال پیش یه روز بین اینهمه گرفتاری، همچنان بعضی از اطرافیانم بهم این حس رو دادن که من تنبلم و به اندازه کافی کار نمیکنم و درآمد کافی ندارم، همونایی که خودشون عملا هیچ کاری نمیکنن و به هیچ دردی هم نمیخورن، اما برای اطرافیانشون نه به عنوان یک انسان عزت قائلن نه احترام، نه استراحت رو حق یک زن به عنوان یک انسان میدونن، نه براش حق ریکاوری پس از دو دهه ناامنی و کورتیزول و استرس و بیماری مزمن و کار و تلاش قائلن و نه حتی زن رو به عنوان انسانی با حق زیست با کیفیت و مرفه به رسمیت میشناسن
اما اون وسط مسطا
بین اونهمه درد و رنج و بار اضافی، جایی که ذهنت بار سالها کسری و فقدان رو بدوش میکشه، یه حرف فقط یه جمله نیست، یه جمله فقط یه گزاره ی گذرا نیست، یه جمله میتونه آخرین فوت توی بادکنک باشه که باعث ترکیدنش بشه، یه جمله میتونه آخرین کشش یه تار مو برای پاره شدن باشه، یه جمله میتونه آخرین فرکانس برای فرو پاشیدن و شکست یه شیشه باشه
یه جمله با مضمون تو تنبلی و به اندازه کافی کار نمیکنی میتونه آخرین بند دل یه مادر مجرد رو از هم بدره
اما خب من عادت دارم خودم حال خودمو خوب کنم
بازم از جام پاشدم
بعد از چار تا قطره اشک و محکم دم اسبی بستن موهام و یه قهوه رقیق کم شیرین و چار تا پادکست دوباره از جام پاشدم و این بار از دوره ی مبارزه با کمال گرایی و اهمال کاری یه ایده برداشتم، نوشتن، اما به سبک خودم، از صبح که بیدار میشدم کوچکترین کاری که انجام میدادمو نوشتم، هر کار ریز و درشت شخصی و اجتماعی، حتی راه رفتن، غذا خوردن، فکر کردن، مسواک زدن، پیاده روی، برنج دم کردن، تلفنهام، جواب دادن پیام ها و .... همه چیز، سه هفته طول کشید تا با دیدن همه چیز در یک نگاه بر روی یک کاغذ، با دیدن پیشینه ی سه هفته ای همه کارهای ریز و درشت و تمام نشدنی یه مادر مجرد به این باور رسیدم که من نه تنها کافی هستم بلکه بسیار بسیار فعالم، اینکه از بیرون به چشم کی چی میام اصلا مهم نیست، مهم اینه که من خودم رو رصد کردم و خودم مورد تایید خودم هستم. خب من آدم سخت گیری ام و هر کسی رو تایید نمیکنم، اما وقتی خودم رو از بیرون نگاه کردم بسیار فراتر از حد انتظار خودم بودم. ازونروز همه چیز برام عوض شد، برعکس بیست سال قبلش، الان حدود یک ساله که برای خودم تایم استراحت، حق نه گفتن و لیاقت داشتن بهترینها رو قائلم. ازونجایی که آدم جسوریم راحت این داستانمو نوشتم، چون میدونم خیلیا جسارت گفتن ازش رو ندارن، اما من میگم چون همون خیلیا نیاز دارن یکی مثل خودشون رو بخونن و بشنون تا بدونن که "تو برای خودت کافی هستی، و حتی اغلب از سر خیلی ها زیادی هستی" ...

کمال گراییکافیاهمال کاری
۱
۰
زهرا پورسلیمان
زهرا پورسلیمان
*** آمده ایم تا نمانیم *** دکتری معماری، طراح و پژوهشگر حوزه ی معماری، نویسنده، مترجم، و شاعر.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید